Świadectwo wiary i miłości

Wyruszyć w drogę

ks. kard. Stanisław Dziwisz Metropolita Krakowski

Jezus pragnął zbudować Kościół na wierze Rybaka galilejskiego. Wybrał go jako opokę, jako skałę dla rodzącej się wspólnoty swoich uczniów, która miała objąć wszystkie narody, języki i kultury. Powołując Szymona Piotra do tak odpowiedzialnej służby, Jezus chciał mu uświadomić, co jest najważniejszym warunkiem i fundamentem służby w Kościele. Jest nim miłość. Dlatego w czasie rozmowy nad brzegiem jeziora padło uroczyste, potrójne pytanie o tę najważniejszą, fundamentalną sprawę: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?”.

Jezus znał dobrze Rybaka galilejskiego, bo wiedział, co kryje się w każdym człowieku. Znał jego słabości. Pamiętał o jego zdradzie w godzinie próby. Ale równocześnie znał jego żarliwe serce. Szymon Piotr też znał samego siebie. Dlatego odpowiedział pokornie, ale szczerze: „Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”. Usłyszał wtedy słowa, w których powierzona mu została misja: „Paś owce moje” (J 21,15–17).
Nie ulega wątpliwości, że w dzisiejszej Ewangelii możemy znaleźć klucz do zrozumienia osobowości, a także służby Karola Wojtyły – Jana Pawła II. Od 16 października 1978 roku znalazł się on w centrum uwagi Kościoła powszechnego i poniekąd całego świata. Podczas długiego pontyfikatu dał jednoznaczne, niezwykle przejrzyste świadectwo swojej wiary i miłości. Głębokie zjednoczenie z Bogiem owocowało w jego życiu z niezmordowaną służbą człowiekowi. Taka była jego apostolska duchowość.

Fragment homilii wygłoszonej z okazji 25-lecia wizyty bł. Jana Pawła II, Lublin, 9 czerwca 2012 r.

Comments are closed.