Kalendarium życia Stefana Wyszyńskiego

Stefan Wyszyński z rodzicami i rodzeństwem

3 sierpnia 1901 – We wsi Zuzela nad Bugiem, w rodzinie organisty Stanisława Wyszyńskiego i jego żony Julianny z Karpiów urodził się syn Stefan.

1910 – Rodzina Wyszyńskich przeniosła się do Andrzejewa, gdzie dziewięcioletni Stefan stracił matkę, która zmarła wraz z nowonarodzonym dzieckiem – Zofią, w miesiąc po porodzie. Wraz z pięciorgiem rodzeństwa był wychowywany przez ojca, który poślubił Eugenię Godlewską.

Stefan Wyszyński w wieku ośmiu lat

1912 – Rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Wojciecha Górskiego w Warszawie.

1913 – W Andrzejewie został bierzmowany przez ks. bp. Juliana Nowiejskiego z Płocka.

1915–1917 – W związku z zajęciem Warszawy przez Niemców i odcięciem miasta przez linię frontu, kontynuował naukę w Gimnazjum im. Piotra Skargi w Łomży.

1917–1920 – Uczęszczał do Liceum im. Piusa X we Włocławku.

1920 – Wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.

3 sierpnia 1924 – Stefan Wyszyński został wyświęcony na kapłana przez ks. bpa Wojciecha Owczarka w kaplicy Matki Bożej w bazylice katedralnej we Włocławku.

Ks. Stefan Wyszyński, student KUL, z rodziną (1926 r.)

5 sierpnia 1924 – Odprawił prymicyjną Mszę św. przed cudownym obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.

1924–1925 – Duszpasterzował jako wikary katedry włocławskiej, był prefektem w szkole przy fabryce „Celuloza” oraz redaktorem „Słowa Kujawskiego” – dziennika diecezjalnego.

1925–1929 – Studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, zajmując się katolicką nauką społeczną i ekonomią. W czasie studiów był wicedyrektorem konwiktu księży studentów oraz prowadził duszpasterstwo Stowarzyszenia Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” i w „Bratniaku”. Na KUL-u spotkał ks. Władysława Korniłowicza, który został jego ojcem duchowym.
Czerwiec 1929 – Obronił doktorat z prawa kanonicznego pt. „Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły”.

Kleryk Stefan Wyszyński (stoi w środku) z kolegami z Seminarium Duchownego we Włocławku (1921 r.)

1929–1930 – W celach naukowych odwiedził Austrię, Włochy, Francję, Belgię, Holandię i Niemcy, gdzie zajmował się kwestiami doktryn i ruchów społecznych, m.in. katolickimi związkami zawodowymi, organizacjami robotniczymi młodzieży. Po powrocie opublikował „Główne typy Akcji Katolickiej za granicą”.

1930 – Był wikariuszem w Przedczu Kujawskim.

Ks. Stefan Wyszyński w Tatrach, na Kasprowym Wierchu (9 V 1937 r.)

1931 – Objął funkcję wikariusza katedry włocławskiej oraz sekretarza Liceum im. Piusa X, jednocześnie wykładał w Seminarium Duchownym we Włocławku, był dyrektorem Diecezjalnych Dzieł Misyjnych.

1931–1932 – We Włocławku, przy Chrześcijańskich Związkach Zawodowych, prowadził Uniwersytet Robotniczy, wykładając zasady chrześcijańskiej nauki społecznej.

Ks. Stefan Wyszyński wśród dzieci pierwszokomunijnych w Laskach (1942 r.)

1932–1939 – Był promotorem sprawiedliwości i obrońcą węzła małżeńskiego, następnie sędzią Sądu Biskupiego w Kurii Włocławskiej. Jednocześnie stał na czele Sodalicji Mariańskiej Ziemian Ziemi Kujawsko-Dobrzyńskiej. Nadal prowadził działalność oświatową w Chrześcijańskich Związkach Zawodowych i zorganizował Katolicki Związek Młodzieży Robotniczej. W tym okresie był także redaktorem naczelnym „Ateneum Kapłańskiego”, opublikował ponad sto prac z zakresu nauki społecznej Kościoła. W 1937 roku został powołany przez Prymasa Augusta Hlonda do Rady Społecznej przy Prymasie Polski.

Wrzesień 1939 – Po wybuchu II wojny światowej próbował dotrzeć do Lublina, po powrocie zajął się organizowaniem nauki w Seminarium Duchownym we Włocławku.

Ingres ks. bpa Stefana Wyszyńskiego do katedry lubelskiej (26 V 1946)

Październik 1939 – Po wkroczeniu gestapo do Seminarium Duchownego we Włocławku, w ostatniej chwili – na polecenie ks. bpa Michała Kozala – wyjechał z miasta, ukrył się i uniknął aresztowania przez Niemców.

Listopad 1939 – lipiec 1940 – We Wrociszewie zajmował się pracami nad encyklikami poświęconymi katolickiej nauce społecznej.

Lipiec 1940 – październik 1941 – W Kozłówce – na prośbę ks. Władysława Korniłowicza – objął opieką duchową przesiedlone dzieci i siostry z Zakładu dla Niewidomych w Laskach.

Październik 1941 – Dla podratowania zdrowia (w związku z chorobą płuc) wyjechał do Zakopanego, gdzie został aresztowany w łapance. Nim jednak ustalono jego tożsamość, udało się mu zbiec.

Ingres Prymasa Polski do katedry gnieźnieńskiej (2 II 1949)

Listopad 1941 – czerwiec 1942 – W Żułowie na Lubelszczyźnie nadal zajmował się opieką nad niewidomymi dziećmi oraz uczestniczył w tajnym nauczaniu.

Czerwiec 1942 – 1 sierpnia 1944 – Był kapelanem Zakładu dla Niewidomych w Laskach, jednocześnie prowadził działalność duszpaterską i konspiracyjną w Warszawie.

1 sierpnia – 2 października 1944 – Pod pseudoniem „Radwan II” pełnił funkcję kapelana Armii Krajowej na „Żoliborzu” oraz kapelana szpitala powstańczego w Laskach.

Luty 1945 – Powrócił do Włocławka, gdzie został rektorem Seminarium Duchownego (od 19 marca). Jednocześnie był proboszczem w dwu parafiach, redaktorem tygodnika diecezjalnego „Ład Boży”, „Kroniki Diecezji Włocławskiej” i „Ateneum Kapłańskiego”.

15 sierpnia 1945 – Otrzymał nominację na kanonika kapituły katedralnej we Włocławku.

4 marca 1946 – Ojciec Święty Pius XII mianował ks. Stefana Wyszyńskiego biskupem lubelskim.

12 maja 1946 – Z rąk Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda otrzymał na Jasnej Górze sakrę biskupią, przyjmując zawołanie „Soli Deo” (Samemu Bogu). Ingres do katedry lubelskiej odbył 26 maja.

22–24 maja 1946 – Po raz pierwszy, jako najmłodszy biskup, uczestniczył w posiedzeniu Episkopatu Polski na Jasnej Górze.

12 listopada 1948 – Po śmierci Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda, Ojciec Święty Pius XII mianował ks. bpa Wyszyńskiego arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim, czyli Prymasem Polski. Ingres do katedry gnieźnieńskiej odbył 2 lutego 1949, a 6 lutego do katedry warszawskiej.

14 kwietnia 1950 – Pragnąc ratować Kościół w Polsce – idąc na ustępstwa – podpisał ugodowe porozumienie pomiędzy Episkopatem a komunistycznym rządem, który jednak złamał jego postanowienia (m.in. aresztowanie ks. bpa kieleckiego Czesława Kaczmarka, represje wobec duchownych, likwidacja nauki religii, usunięcie administratorów katolickich, wymuszenie w ich miejsce uległych komunistom).

Podczas uwięzienia w Komańczy w 1956 roku

3 lutego 1951 – Spotkanie Prymasa Polski z komunistycznym prezydentem Bolesławem Bierutem; kolejne 12 maja po powrocie z Rzymu.

2 kwietnia 1951 – Prymas po raz pierwszy wyjechał do Rzymu z wizytą „ad limina apostolorum”, dwukrotnie rozmawiał z Ojcem Świętym Piusem XII na temat sytuacji polskiego Kościoła pod komunistycznymi rządami i uzyskał zrozumienie dla jego postępowania. W darze przekazał Piusowi XII: garść ziemi polskiej, w którą wsiąkła krew dzieci podczas Powstania Warszawskiego, różaniec z chleba otrzymany od uwolnionych więźniów oraz ryngraf Matki Bożej.

Na balkonie Domu Prymasowskiego ks. kard. Wyszyński błogosławi wiernych, witających go po powrocie do Warszawy (28 X 1956)

31 marca 1952 – Wystosował list do komunistycznego prezydenta Bolesława Bieruta w obronie zakonnych zakładów opiekuńczych.

Kwiecień 1952 – Rozmowy z członkiem Biura Politycznego KC PZPR Franciszkiem Mazurem w celu powstrzymania prześladowań Kościoła (m.in. sytuacja na tzw. Ziemiach Odzyskanych, sprawy obsadzania stanowisk duchownych). W następnych miesiącach komuniści przeprowadzają likwidację niższych seminariów duchownych, nowicjatów zakonnych, prasy katolickiej, uderzają w naukę religii, budowę świątyń, konfiskują budynki kościelne, nie uznają nowo tworzonych parafii, usuwają biskupów z ich diecezji narzucając swoich kandydatów.

Ojciec Święty Pius XII wkłada Prymasowi Polski kapelusz kardynalski w Rzymie (18 V 1957)

29 listopada 1952 – W Rzymie ogłoszono publicznie, iż Ojciec Święty Pius XII wyniósł Prymasa Polski do godności kardynalskiej.

12 stycznia 1953 – Na konsystorzu w Rzymie Pius XII mianował go kardynałem, ale komunistyczne władze odmówiły paszportu ks. kard. Wyszyńskiemu. W Polsce nasiliła się fala represji wobec Kościoła. Kolejne rozmowy Prymasa z przedstawicielami reżimu nie przyniosły ich złagodzenia, a władze wydały dekret (9 II 1953) o obsadzaniu stanowisk duchownych, który uderzył w jurysdykcję Kościoła.

8 maja 1953 – W imieniu Episkopatu Polski zebranego na konferencji w Krakowie kard. Wyszyński wystosował memoriał do komunistycznych władz, wyliczając w nim krzywdy doznane przez Kościół i informując, że nie może pójść na dalsze ustępstwa „Non possumus” (nie możemy)… „Rzeczy Bożych na ołtarzach cesarza składać nie wolno”.

Z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, Stryszawa 1961

25/26 września 1953 – Nocą funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa aresztowali Prymasa Polski ks. kard. Wyszyńskiego, wywożąc go do Rywałdu.

12 października 1953 – Został przewieziony do Stoczka koło Lidzbarka Warmińskiego.

8 grudnia 1953 – Prymas Polski dokonał Aktu osobistego oddania się Matce Najświętszej.

6 października 1954 – Przewieziono Prymasa do trzeciego miejsca uwięzienia, w Prudniku Śląskim.

7 sierpnia 1955 – Odrzucił propozycję reżimu zamieszkania w klasztorze, w zamian za zrzeczenie się wszystkich funkcji kościelnych.

Prymas Polski z ks. kard. Karolem Wojtyłą (VII 1973 r.)

27 października 1955 – Prymasa osadzono w Komańczy.

16 maja 1956 – Ksiądz Prymas napisał tekst Ślubów Jasnogórskich, będących programem moralnego przygotowania narodu do Milenium Chrztu Polski. Trzy miesiące później przygotował koncepcję Wielkiej Nowenny Tysiąclecia.

26 sierpnia 1956 – Z udziałem milionowej rzeszy wiernych na Jasnej Górze odbyły się Jasnogórskie Śluby Narodu. Nieobecnego, uwięzionego Prymasa symbolizował pusty tron z bukietem białych lilii.

28 października 1956 – Po trzyletnim uwięzieniu Prymas Polski został zwolniony i powrócił do Warszawy, obejmując wszystkie swe funkcje. Wcześniej wymógł na władzach przywrócenie praw Kościoła i naprawienie wyrządzonych krzywd.

Na budowie kościoła w Nowej Hucie-Bieńczycach (8 V 1971 r.)

8 grudnia 1956 – Przedstawiciele rządu i Episkopatu podpisali tzw. „małe porozumienie”, wycofujące część krzywdzących decyzji reżimu wobec Kościoła.

14 stycznia 1957 – Prymas Polski odbył rozmowę z premierem Józefem Cyrankiewiczem. W jej wyniku ks. kard. Wyszyński wezwał katolików do udziału w „wyborach”.

3 maja 1957 – Zainaugurował Wielką Nowennę – dziewięcioletni czas przygotowania Narodu Polskiego do obchodów Milenium Chrześcijaństwa. Był to czas ponownych, coraz większych, szykan wobec polskiego Kościoła ze strony komunistów, których apogeum stanowiły uroczystości milenijne w 1966 roku.

Z dziećmi, Warszawa (20 I 1973)

6 maja 1957 – Wyjechał do Rzymu, gdzie podczas ponadmiesięcznego pobytu Ojciec Święty Pius XII wręczył mu kapelusz kardynalski.

20 czerwca 1957 – W czasie kazania na procesji Bożego Ciała w Warszawie zapowiedział peregrynację po wszystkich parafiach kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.

11 stycznia 1958 – 11-godzinne spotkanie Prymasa Polski z I sekretarzem KC PZPR Władysławem Gomułką i premierem Józefem Cyrankiewiczem nie przyniosło żadnych efektów. Władze wzmogły politykę konfrontacji z Kościołem: uderzenie w naukę religii (całkowicie usuniętą ze szkół w 1961 r.), represje podatkowe, pobór kleryków do wojska, zajmowanie budynków będących własnością Kościoła, wstrzymanie zezwoleń na budowę świątyń.

Prymas Wyszyński z Ojcem Świętym Janem Pawłem II w Rzymie (22 X 1978)

21 lipca 1958 – W ramach nasilających się represji, SB przeprowadziła rewizję w Instytucie Prymasowskim Ślubów Narodu na Jasnej Górze, co było zapowiedzią ataku reżimu na milenijny program Prymasa.

28 października 1958 – Uczestniczył w konklawe, które dokonało wyboru Ojca Świętego Jana XXIII.

27 kwietnia 1960 – Walki uliczne w Nowej Hucie w związku z próbą usunięcia krzyża, z miejsca, w którym wcześniej zezwolono na budowę kościoła, milicja użyła broni palnej.

Prymas Wyszyński z Ojcem Świętym Janem Pawłem II na Jasnej Górze (4 VI 1979)

21 czerwca 1963 – Wziął udział w konklawe, które wybrało Ojca Świętego Pawła VI.

21 listopada 1964 – Ojciec Święty Paweł VI ogłosił – podczas Soboru Watykańskiego II – Maryję Matką Kościoła, na prośbę Prymasa Polski i biskupów polskich biorących udział w obradach Soboru (1962–1965).

18 stycznia 1965 – Polscy biskupi wystosowali list do biskupów niemieckich „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”, co wzmogło ataki na Kościół.

30 maja 1965 – Prymas nie wziął udziału w „wyborach” do Sejmu PRL, w proteście m.in. przeciw polityce komunistów wobec nominacji kościelnych, budownictwa sakralnego, powoływaniu kleryków do wojska.

Ostatnia procesja Bożego Ciała z udziałem Prymasa Wyszyńskiego (5 VI 1980)

3 maja 1966 – W atmosferze propagandowej nagonki na polski Kościół i szykan komunistów (m.in. nie wpuszczenie do Polski Ojca Świętego Pawła VI) odbyły się centralne uroczystości milenijne na Jasnej Górze, gdzie Prymas wraz z Episkopatem dokonał „Aktu całkowitego Oddania Polski w niewolę Matce Chrystusowej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i w świecie”. Komuniści „aresztowali” peregrynujący po Polsce obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który do 1972 roku zastąpiły puste ramy.

7 stycznia 1967 – W ramach nagonki na Kościół komuniści odmówili Prymasowi paszportu, aby nie mógł uczestniczyć w obradach Synodu Biskupów. W ramach solidarności odmówili wyjazdu inni biskupi – członkowie delegacji (m.in. ks. kard. Karol Wojtyła).

20 marca 1968 – Prymas Polski stanął w obronie bitej młodzieży, domagającej się wolności: „Słowo Episkopatu o bolesnych wydarzeniach”, a wkrótce oświadczenie „Słowo o wydarzeniach marcowych”.

16 czerwca 1970 – Episkopat Polski wydał list z okazji 50-lecia zwycięstwa odniesionego przez Polskę w bitwie warszawskiej nad bolszewikami w sierpniu 1920 roku.

Grudzień 1970 – Prymas wygłosił uspokajające kazania, aby powstrzymać rozlew krwi w czasie tłumienia przez reżim robotniczych protestów na Wybrzeżu.

5 września 1971 – Wraz z Episkopatem Polski dokonał na Jasnej Górze „Aktu oddania Maryi, Matce Kościoła, całej rodziny ludzkiej”.

17 września 1971 – Uczestniczył w rzymskich uroczystościach beatyfikacji ojca Maksymiliana Marii Kolbego.

26 czerwca 1972 – Ojciec Święty Paweł VI ustanowił nowe diecezje na tzw. Ziemiach Odzyskanych, co normalizowało sytuację Kościoła, nie uregulowaną od końca II wojny światowej.

5 listopada 1972 – Prymas udał się do Rzymu, aby podziękować Ojcu Świętemu za ustanowienie kanonicznej administracji na Ziemiach Zachodnich.

22 marca 1973 – List Episkopatu do Sejmu PRL w obronie prawa rodziców do wychowania dzieci, w związku z planowanym nowym „socjalistycznym” systemem oświatowym państwa i planami powołania na wzór sowiecki, tzw. „dziesięciolatki”.

13, 20 i 27 stycznia 1974 – W warszawskim kościele pw. Świętego Krzyża, Prymas wygłosił pierwszy cykl kazań poświęconych tematyce społecznej. Domagał się w nich poszanowania deptanych i odebranych przez komunistów, a należnych Narodowi polskiemu praw. Mówił za społeczeństwo, pozbawione nie tylko swej reprezentacji, ale i możliwości swobodnego wyrażania swych żądań. Kazania były kontynuowane w styczniu 1975 i 1976 roku.

15 sierpnia 1975 – Prymas Polski upomniał się na Jasnej Górze o prawa Kościoła i pogarszające się warunki życia.

6–12 października 1975 – Uczestniczył w pielgrzymce Polaków do Rzymu z okazji Roku Świętego.

25 listopada 1975 – Rada Główna Episkopatu wystosowała „Pro memoria” w sprawie zapowiadanych zmian w konstytucji PRL; 9 stycznia 1976 r. Episkopat wysłał kolejny protest do przewodniczącego Rady Państwa.

1976 – Ogłosił program przygotowań Narodu do jubileuszu 600-lecia Jasnej Góry – „Sześć lat wdzięczności za sześć wieków obecności” – przypadającego w 1982 roku.

29 października 1977 – Spotkanie z I sekretarzem KC PZPR Edwardem Gierkiem, podczas którego Prymas ostrzegł przed grożącą Polsce katastrofą gospodarczą.

8 listopada – 6 grudnia 1977 – Pobyt Prymasa Polski w Rzymie (Edward Gierek został przyjęty na audiencji przez Pawła VI 5 grudnia).

6 stycznia 1978 – Kazanie Prymasa w katedrze warszawskiej, w którym zawarł główne postulaty Kościoła wobec państwa.

26 sierpnia 1978 – Uczestniczył w konklawe, które wybrało Ojca Świętego Jana Pawła I.

16 października 1978 – Wziął udział w konklawe, które wybrało na Stolicę Piotrową ks. kard. Karola Wojtyłę, a następnie uczestniczył w uroczystościach inauguracji pontyfikatu (22 X). Do historii przeszła scena, gdy Jan Paweł II podniósł i objął składającego mu hołd Prymasa Wyszyńskiego, całując jego prymasowski pierścień.

24 stycznia 1979 – Prymas Polski spotkał się z Edwardem Gierkiem, tematem rozmowy była m.in. spodziewana pielgrzymka papieska.

2–10 czerwca 1979 – Podejmował w Polsce, podczas I pielgrzymki do Ojczyzny, Ojca Świętego Jana Pawła II.

14 grudnia 1979 – Konferencja Episkopatu Polski krytycznie wypowiedziała się w sprawie sytuacji społeczno-gospodarczej, stanu praworządności, kryzysu moralnego, korupcji, alkoholizmu, funkcjonowania nomenklatury.

23 grudnia 1979 – Prymas Polski nazwał „barbarzyństwem, dla którego brak słów oburzenia” próbę odgrodzenia Jasnej Góry od miasta trasą szybkiego ruchu.

6–7 maja 1980 – Konferencja Episkopatu pod przewodnictwem Prymasa Polski ostrzegła przed „niepokojącymi zjawiskami negatywnymi w życiu społecznym, kulturalnym, gospodarczym i politycznym”, wzywając do reform.

26 sierpnia 1980 – Kazanie na Jasnej Górze, w którym, podczas fali strajków, wezwał do „dojrzałości narodowej i obywatelskiej” oraz skrytykował „propagowaną ateizację, która podrywała więź i siłę kulturalną milenijnego Narodu”. Tego dnia Rada Główna Episkopatu pod przewodnictwem Prymasa Polski uchwaliła Komunikat informujący, iż warunkiem pokoju społecznego jest poszanowanie niezbywalnych praw Narodu, a wśród nich prawa do zrzeszania się w związkach zawodowych.

1980–1981 – Wspierał moralnie i duchowo wolnościowe aspiracje wyrażone w powstałym ruchu „Solidarności”, angażując się m.in. w zmagania na rzecz legalizacji niezależnej reprezentacji polskiej wsi – NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”, co nastąpiło tuż przed jego śmiercią (28 V).

10 listopada 1980 – Prymas przyjął przedstawicieli NSZZ „Solidarność” z Lechem Wałęsą.

14 grudnia 1980 – Opublikowano list Episkopatu „Biskupi Polscy wzywają do chrześcijańskiej odpowiedzialności za Ojczyznę”.

16–18 grudnia 1980 – Przedstawiciele Episkopatu uczestniczyli w uroczystościach w Gdańsku, Gdyni i Szczecinie z okazji 10. rocznicy grudniowej masakry robotników w 1970 roku i odsłonięcia pomników.

2 lutego 1981 – W Gnieźnie Prymas powiedział: „Jeżeli pracownicy przemysłowi uzyskali prawo zrzeszania się, to trzeba to prawo przyznać również i pracownikom rolnym”.

6 lutego 1981 – Ponownie przyjął przedstawicieli NSZZ „Solidarność” z Lechem Wałęsą i wygłosił przemówienie do delegacji „Solidarności Wiejskiej”, udzielając jej pełnego poparcia.

22 marca 1981 – W czasie radiowej Mszy św. odczytano „Słowo” Prymasa Polski, wzywającego naród do „spokoju, równowagi i odpowiedzialności”, zaś rząd do „szacunku dla całości fizycznej i duchowej każdego obywatela”.

2 kwietnia 1981 – Przyjął członków prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”, ponownie udzielając im poparcia.

15 kwietnia 1981 – Ogłoszono komunikat sekretariatu Prymasa Polski o jego chorobie i wezwano do modlitw w Jego intencji.

3 maja 1981 – Chory Prymas w uroczystość NMP Królowej Polski udzielił wiernym arcypasterskiego błogosławieństwa z domu arcybiskupów warszawskich.

13 maja 1981 – Wiadomość o zamachu na Ojca Świętego Jana Pawła II dotarła do śmiertelnie chorego Prymasa.

16 maja 1981 – Przyjął sakrament chorych. „Wszystko zawierzyłem Matce Najświętszej… Jestem całkowicie uległy woli Ojca. Was przepraszam za nieudolność mej służby. Moja droga była zawsze drogą Wielkiego Piątku na przestrzeni trzydziestu pięciu lat służby w biskupstwie. Jestem za nią Bogu bardzo wdzięczny”.

22 maja 1981 – Wygłosił ostatnie przemówienie do Rady Głównej Episkopatu Polski.

25 maja 1981 – Prymas Polski odbył ostatnią rozmowę telefoniczną z Ojcem Świętym Janem Pawłem II.

28 maja 1981 o godz. 4.40 – Prymas Polski ks. kard. Stefan Wyszyński zmarł w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

31 maja 1981 – W Warszawie odbył się uroczysty pogrzeb Prymasa. Koncelebrze przewodniczył sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej ks. kardynał Agostino Casaroli.

29 maja 1989 – Rozpoczął się proces beatyfikacyjny Sługi Bożego ks. kard. Stefana Wyszyńskiego.

6 lutego 2001 – Zakończono etap diecezjalny procesu beatyfikacyjnego i jego akta wysłano do Rzymu. Odbyło się 289 sesji, przesłuchano 59 świadków. Obecnie trwają prace nad opracowaniem tzw. positio.

Comments are closed.