Słowo kapłana

Kościół naszym domem (5)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Kościół, Mistyczne Ciało Chrystusa, Lud Boży, wspólnota ochrzczonych, jest naszym domem. Naszym domem jest i winna być każda cząstka Kościoła: diecezja, parafia, rodzina, nasze serca i nasze życie.

Niekiedy mówimy o kościele materialnym, o świątyni: to jest dom Boży, ale jest to także dom ludzi, dom mojej rodziny, mój dom. W każdą niedzielę przeżywamy tę prawdę, że ochrzczeni, gromadzący się na Eucharystii, są duchową rodziną, moim domem, w którym czuję się bezpiecznie.

Wiele jest takich dni w roku, kiedy przeżycie duchowego domu we wspólnocie Kościoła jest szczególnie intensywne. Do takich dni należy Boże Narodzenie. W przeżyciu radości i pokoju pomaga nam atmosfera tych świąt: dzielenie się opłatkiem, wieczerza wigilijna, choinka, śpiewanie kolęd, otwartość na potrzeby drugiego człowieka, gotowość do przebaczenia i pojednania.

Propozycja postanowienia:
Czy i jak wykorzystujemy łaskę Świąt Bożego Narodzenia, łaskę zwyczajów, przeżycie Wigilii, aby umocnić lub odbudować duchowy dom rodziny?

Nie można jednak zatrzymać się tylko na tym, co zewnętrzne, co wzrusza, budzi wspomnienia. Dom duchowy buduje Chrystus, Słowo, które stało się ciałem i zamieszkało między nami. „Zwiastuję wam radość wielką… dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz” (Łk 2,10–11).
Apostoł Narodów pisze, że Bóg „z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym. Wylał Go na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego” (Tt 3,5–7).
W rodzinie, tak jak w gronie pasterzy, potrzebna jest wzajemna zachęta: „Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło” (Łk 2,15).
Bardzo ważny jest też przykład Maryi: „Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu” (Łk 2,19). Św. Jan po wielu latach pisał, że wszystkim, którzy przyjęli Słowo, które ciałem się stało, „dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi… którzy… z Boga się narodzili” (J 1,12–13).
Bł. Jan Paweł II uczył nas, że Chrystus „jest Dobrym Pasterzem, Pasterzem ludzkiej miłości, którą chce uczynić piękną i trwałą, wierną, nierozerwalną… Sakrament jest źródłem moralnej mocy dla człowieka” (Łomża, 4 czerwca 1991 r.).

Comments are closed.