Słowa Życia

NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO:

Dz 10,34a.37–43; Kol 3,1–4; J 20,1–9

Apostołowie przy grobie Zmartwychwstałego

Piero della Francesca, Zmartwychwstanie

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono.

Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka.
Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.

Rozważanie

To był pierwszy dzień tygodnia. Maria Magdalena, Piotr i Jan, i jeszcze inni zobaczyli pusty grób. I uwierzyli, że Pan zmartwychwstał. To był pierwszy taki dzień: z najgłębszego rozczarowania weszli w świat wiary, której nic nie złamie. Ten dzień nigdy już się dla nich nie skończył. Wiara w zmartwychwstanie Chrystusa zawsze rozpoczyna nowy dzień. Oby nie zaciemniły go chmury niewiary, znużenia i zniecierpliwienia. Oby Pan sprawił, że ten dzień się nie skończy aż do ostatnich naszych dni.

rs


Comments are closed.