Słowo kapłana

Kościół naszym domem (24)

Bp Jan Szkodoń Biskup Pomocniczy Archidiecezji Krakowskiej

Życie każdego człowieka jest drogą ku śmierci. Wierzący wciąż przypomina sobie i bliźnim, że idziemy nie w stronę ciemności i nicości, ale w stronę światła i życia, które nigdy się nie kończy.
Małżonkowie, rodziny, realizując swoje powołanie, przygotowują się do przyjęcia daru nieba w chwili śmierci. Każdy w swoim sercu, w sposób jedyny i niepowtarzalny, otwiera się na ziemi na dom Ojca, który jest celem życia. Z jednej strony każdy z członków rodziny indywidualnie realizuje powołanie i ma osobiste odniesienie do Boga, a drugiej strony małżonkowie pomagają sobie nawzajem w umacnianiu wiary, wspierają się modlitwą, dobrym słowem, ofiarą, radzą i upominają siebie. Często są wobec siebie bezradni, są też bezradni wobec dzieci, które dorastają i odrzucają te wartości, które im przekazują rodzice.
Życie ludzkie – szczególnie w rodzinie – jest jakby sumą napięć pomiędzy obowiązkami ziemskimi a „wpatrywaniem się w Chrystusa, który wstępował do nieba”.
Małżonkowie, rodzice – szczególnie młodzi – są zazwyczaj zapracowani, szukają źródeł zarobku, nierzadko są zadłużeni. Dość łatwo niektórzy wypowiadają zdania: „nie mamy czasu na niedzielną Mszę świętą, zapominamy o codziennej modlitwie; gdy dziecko pójdzie do Pierwszej Komunii św. to się zmobilizujemy”. „Zapatrzenie” w ziemię, w to, co doczesne, utrudnia ocenianie codzienności w świetle Chrystusa i Jego nauki oraz pod kątem powołania do wieczności.
Rodzina modląc się codziennie wspólnie, rozmawiając często o tym, co wypełnia życie małżeńskie, zawodowe, społeczne pod kątem powołania do wieczności, odnawia się duchowo. Jedni drugich prowadzą do nieba. Przyjmując w niedzielę Komunię świętą przeżywają na nowo treść słów Pana Jezusa: „Kto spożywa moje Ciało… ma życie wieczne” (J 6,54).
Pan Jezus odchodząc do Ojca wezwał uczniów, by głosili Ewangelię. Obiecał im dar Ducha Świętego: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami… aż po krańce ziemi” (Dz 1,8).
„Oby nasze społeczeństwo uwolniło się od złudzenia… wolnej miłości, którą usiłuje się przesłonić rzeczywistość cudzołóstwa i rozwiązłości” (bł. Jan Paweł II, Łomża, 4 czerwca 1991 r.).

Propozycja postanowienia
Jak w codziennym życiu rodzinnym łączyć wypełnianie obowiązków domowych i zawodowych z modlitwą i pamięcią o powołaniu do życia wiecznego? n

Comments are closed.