Tydzień liturgiczny

KS. ROMAN SŁAWEŃSKI

Dziesiąty tydzień zwykły 11–16 VI 2012

Poniedziałek

Dz 11,21b–26; 13,1–3; Mt 10,7–13

Wspomnienie św. Barnaby

Słowo Boże: Zachęcał, aby całym sercem wytrwali przy Panu; był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką rzeszę dla Pana.
To są słowa o Barnabie. Charakterystyka, choć krótka, ukazuje istotę bycia chrześcijaninem. Uczeń Chrystusa to człowiek pełen Ducha Świętego. Bez obecności Bożego Ducha w sercu, nie sposób być prawdziwie dobrym i nie sposób zdobywać innych dla Pana. Bo Duch Chrystusa umożliwia odróżnienie prawdziwego dobra od dobra pozornego i tylko On czyni nasze życie owocnym dla Kościoła.
Modlitwa dnia: Boże, Ty przeznaczyłeś do nawracania pogan świętego Barnabę, męża pełnego wiary i Ducha Świętego, spraw, aby Twój Kościół słowem i czynem wiernie szerzył Ewangelię Chrystusa, którą Apostoł odważnie głosił.

Wtorek

1 Krl 17,7–16; Mt 5,13–16

Słowo Boże: Wówczas Pan skierował do Eliasza to słowo: „Wstań! Idź do Sarepty koło Sydonu i tam będziesz mógł zamieszkać, albowiem kazałem tam pewnej wdowie, aby cię żywiła”. Wtedy wstał i zaraz poszedł do Sarepty.
Prorok cierpi na skutek klęski suszy. Ponosi konsekwencje grzechu popełnionego przez cały lud, choć sam jest bez winy. Gdy wysycha potok, Bóg wskazuje drogę wyjścia posługując się pogańską wdową. Dlaczego akurat w domu tej kobiety dokonuje się cud rozmnożenia mąki i oliwy? Bo Bóg nie ma względu na osoby i jeszcze nie raz zawstydzi nas wielkością tych, których nie doceniamy.
Modlitwa dnia: Boże, źródło wszelkiego dobra, wysłuchaj nasze pokorne prośby i spraw, abyśmy przez Ciebie natchnieni poznawali, co jest słuszne, i z Twoją pomocą to wypełniali.

Środa

1 Krl 18,20–39; Mt 5,17–19

Słowo Boże: A wówczas spadł ogień od Pana z nieba i strawił żertwę i drwa oraz kamienie i muł, jako też pochłonął wodę z rowu. Cały lud to ujrzał i upadł na twarz, a potem rzekł: „Naprawdę Pan jest Bogiem!”.
Gdy już grzech niewiary rozpanoszył się w wielu domach, prorok stanął wobec ludu oraz czterystu kapłanów pogańskich i naocznie wobec wszystkich wykazał, że tylko Bóg Izraela jest Bogiem żywym. A i tak to nie przekonało wszystkich. Zawzięta królowa poprzysięgła zemstę. I tak jest wciąż: wobec najbardziej wiarygodnych świadectw działania Boga, człowiek może powiedzieć: nie.
Modlitwa dnia: Wszechmogący, wieczny Boże, Ty dałeś swojemu ludowi świętego Antoniego z Padwy, znakomitego kaznodzieję i orędownika ubogich, spraw, abyśmy za jego wstawiennictwem prowadzili życie zgodne w Ewangelią i we wszystkich przeciwnościach doznawali Twojej pomocy.

Czwartek

1 Krl 18,41–46; Mt 5,20–26

Słowo Boże: Za siódmym razem powiedział: „Oto obłok mały jak dłoń człowieka podnosi się z morza!”. Wtedy mu rozkazał: „Idź, powiedz Achabowi: Zaprzęgaj i odjeżdżaj, aby cię deszcz nie zaskoczył”.
Panowała dokuczliwa susza. Prorok Eliasz zapowiedział koniec klęski, choć nic jeszcze na to nie wskazywało. Sługa zgodnie z poleceniem wychodzi siedem razy sprawdzać, czy pojawiły się deszczowe chmury. Siedmiokrotne wypatrywanie symbolizuje doskonałą cierpliwość, przez którą człowiek potrafi czekać i nie zniechęca się. Jest to ważne, bo zniechęcenie bywa przyczyną wielu niepowodzeń.
Modlitwa dnia: Boże, Ty obdarzyłeś błogosławionego Michała, biskupa i męczennika, łaską szczególnego nabożeństwa do Najświętszej Eucharystii oraz heroicznym męstwem w obronie wolności Kościoła, spraw, abyśmy za jego przykładem i wstawiennictwem (…) mogli wytrwać do końca w wyznawaniu prawdziwej wiary.

Piątek

Ez 34,11–16; Rz 5,5–11; Łk 15,3–7

UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA

Słowo Boże: Oto Ja sam będę szukał moich owiec (…) Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko, mówi Pan Bóg. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię (…).
Stwórca szuka zagubionych owiec, to znaczy szuka każdego zagubionego człowieka. Zna każdego. Wie o ludzkim zagubieniu, dobrze rozpoznaje mroki ludzkich sumień. A mimo wszystko powodowany niezgłębioną miłością nie przestaje szukać. Ten cud niewyczerpanej miłości, delikatnej wobec stworzenia, leczącej i umacniającej, trzeba nieustannie kontemplować i uwielbiać w swoim sercu. I nieprzerwanie głosić.
Modlitwa dnia: Wszechmogący Boże, oddajemy cześć Sercu umiłowanego Syna Twojego i wysławiamy wielkie dary Jego miłości, spraw, abyśmy z tego źródła Bożej dobroci otrzymali obfite łaski.

Sobota

Iz 61,9–11; Łk 2,41–51

Wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny

Słowo Boże: Dusza moja raduje się w Bogu moim, bo mnie przyodział w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieńca, który wkłada zawój, jak oblubienicę strojną w swe klejnoty.
Człowiek odziany w szlachetny zawój i bogate klejnoty to obraz człowieka bogatego w piękno duchowe. Największe oszustwo naszych czasów jest w tym, że piękno zewnętrzne, piękno ciała, ukazuje się jako ostateczne piękno człowieka. Tymczasem prawdziwe piękno to piękno ducha, piękno człowieka bogatego w sprawiedliwość i wiarę, mocnego Bogiem i przyjmującego dar zbawienia.
Modlitwa dnia: Boże, Ty przygotowałeś w Sercu Najświętszej Maryi Panny godne mieszkanie dla Ducha Świętego, spraw, abyśmy przez wstawiennictwo Najświętszej Dziewicy stali się świątynią Twojej chwały.

Comments are closed.