Droga – Prawda – Życie

Dwie drogi – jeden cel

Już w połowie III wieku obchodzono w jednym dniu (29 czerwca) wspólną uroczystość Apostołów – Męczenników Piotra i Pawła. Niektórzy uczeni sądzą, że jest to wyraz powszechnego wówczas przekonania, że obaj oddali życie tego samego dnia. Był bowiem wówczas zwyczaj wspominania męczennika w dniu jego śmierci. Dzisiaj już wiemy, że owo przekonanie było mylne. Na pewno zostali zabici na różny sposób, w różnych okolicznościach i w innych terminach. Zachowano wspólną uroczystość z uwagi na fakt, że obaj, jako filary Kościoła Rzymskokatolickiego, zginęli w Rzymie i tam są ich sanktuaria. Zupełnie inne były ich losy, choć obaj tworzyli ten sam Kościół.

Piotr, znany wcześniej jako Szymon syn Jony, był wraz ze swym bratem, Andrzejem, uczniem świętego Jana Chrzciciela. Jest niemal pewne, bo obaj po raz pierwszy spotkali Jezusa, gdy Ten przybył nad Jordan, aby dać się ochrzcić przez Jana. Właśnie Andrzej wskazał bratu Jezusa, mówiąc „znaleźliśmy Mesjasza” (por. J 1,41). Piotr stał się Apostołem jako doświadczony rybak, człowiek starszy od Jezusa i już żonaty (jednoznacznie świadczy o tym wspomniany w Ewangeliach fakt uzdrowienia teściowej Piotra – Mk 1 i Łk 4). Jezus wyraźnie traktował Piotra inaczej niż innych Apostołów. Razem z Jakubem i Janem byli świadkami Przemienienia (Mt 17, Mk 9 i Łk 9), wskrzeszenia córki Jaira (Mt 9, Mk 5 i Łk 8), a wreszcie bolesnej modlitwy przed pojmaniem (Mt 26, Mk 14 i Łk 22). Tylko Piotr usłyszał słowa: „Ty jesteś Skałą, na której zbuduję mój Kościół i tobie dam klucze królestwa niebieskiego” (por. Mt 16), ale też wcześniej właśnie Piotr na pytanie Jezusa: „Za kogo Mnie uważacie”, odpowiedział: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego” (tamże). Tylko Piotrowi Jezus trzykrotnie zadał pytanie: „Czy Mnie miłujesz”, a potem powiedział: „Paś baranki moje” (por. J 21,1–19).
Piotr, wymieniany przez autorów Pism Nowego Testamentu 150 razy, jest od początku świadomy swej odpowiedzialności. On zleca wybór dwunastego, po haniebnej śmierci Judasza (Dz 1), on wydaje polecenia, jemu w widzeniu Jezus zleca ochrzczenie Korneliusza, setnika rzymskiego (Dz 10). Piotr został ukrzyżowany w Rzymie około roku 63. O prymacie Piotra, a potem jego następców, biskupów Rzymu, wspominają świadectwa starożytnych historyków.
Paweł jest młodszy od Jezusa o kilka lat. Urodził się w Tarsie, w rodzinie pochodzącej z rodu Beniamina, dlatego też otrzymał imię pierwszego króla izraelskiego, Saula (spolszczone „Szaweł”). Po dość gruntownym, jak na owe czasy, wykształceniu w miejscowych szkołach wyjechał do Jerozolimy, by tam uczyć się wiedzy rabinistycznej u jednego z najbardziej znanych mistrzów, Gamaliela (Dz 22,3). Z przekonania Szaweł był faryzeuszem, bardzo gorliwym i radykalnym. Dzieje Apostolskie wspominają, że był świadkiem ukamienowania świętego Szczepana (Dz 7). „Upatrzył” go sobie Chrystus. Bowiem, gdy Szaweł jechał z myślą uwięzienia chrześcijan mieszkających w Damaszku (był to prawdopodobnie rok 35), spotkała go łaska nawrócenia: sam potem pisze, że spadł z konia, ociemniał (przestał widzieć), a Jezus osobiście wyjaśnił mu, że jest Mesjaszem, Synem Boga Jedynego, że przyszedł na ziemię spełnić Wolę Ojca i zbawić ludzi. W Damaszku, po trzech dniach, przyszedł do niego, wezwany w tym celu przez Chrystusa, Ananiasz „położył na nim ręce” (Dz 9,10nn) (prawdopodobnie znak sakramentów) i wprowadził w chrześcijaństwo. Odtąd Szaweł – Paweł (bibliści podpowiadają, że jak prawie każdy, Paweł miał od urodzenia dwa imiona, a po nawróceniu zaczęto nazywać go tym drugim) stał się gorliwym głosicielem nauki Chrystusa, do tego stopnia, że nazwany został Apostołem Narodów. Zginął ścięty mieczem (jako obywatel rzymski) około roku 67.

ks. Zbigniew Kapłański

Comments are closed.