Słowo kapłana

Kościół naszym domem (30)

Bp Jan Szkodoń Biskup Pomocniczy Archidiecezji Krakowskiej

Ewangelia opisuje wzruszającą historię choroby, śmierci i wskrzeszenia córki Jaira (Mk 5,21–43). Jair, przełożony synagogi, prosił Pana Jezusa: „Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła” (Mk 5,22–23). Pan Jezus powiedział Jairowi: „Nie bój się, wierz tylko” (Mk 5,36).
Gdy Pan Jezus szedł do domu Jaira, pewna kobieta, cierpiąca na „upływ krwi”, podeszła do Zbawiciela i dotknęła się Jego płaszcza. Mówiła: „żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa” (Mk 5,28). Pan Jezus ją uzdrowił: „Córko, twoja wiara cię uzdrowiła” (Mk 5,34).
Gdy przyszedł do domu Jaira, dziewczynka już nie żyła. „Talitha kum” – powiedział Pan Jezus do dziewczynki: „Dziewczynko, mówię ci, wstań”. Dziewczynka została wskrzeszona.
Choroba, śmierć osoby bliskiej, szczególnie śmierć dziecka – jest bardzo bolesnym przeżyciem dla całej rodziny. Postęp medycyny pomaga ludziom chorym, ale zawsze są sytuacje, kiedy człowiek jest bezradny wobec choroby, cierpienia i śmierci tych, których kochamy. Jair i chora kobieta dają nam przykład wiary, zaufania Panu Jezusowi w trudnej sytuacji.
„Nie bój się, wierz tylko” – tymi słowami dziś pociesza Pan Jezus. Niekiedy modlący się o cudowne uzdrowienie, mówią: „czemu mnie Bóg nie wysłuchał”. Bóg nas wysłuchuje, ale nie zawsze tak, jak prosimy. Trzeba żebyśmy zaufali Bożej, miłosiernej miłości. W rodzinie uczymy się jakby dotykać Jezusowego płaszcza: czynimy to kierując ufną myśl, pokorną prośbę do Pana Jezusa, słowa nadziei i poddania się Jego woli.
Gdy dotyka nas rzeczywistość śmierci, gdy odchodzą, nieraz nagle, w młodym wieku, osoby bliskie, potrzeba wracać do objawionej prawdy o wieczności. „Dla nieśmiertelności… Bóg stworzył człowieka, uczynił go obrazem swej własnej wieczności” (Mdr 2,23). Ciało umiera, dusza jest nieśmiertelna, ale Pan Jezus obiecał, że nasze ciała zmartwychwstaną.
„Bóg chciał, aby przykazania Boże nie zatarły się w pamięci, ale zostały wyryte na zawsze w ludzkich sumieniach, aby człowiek znając i zachowując przykazania, miał życie wieczne” (bł. Jan Paweł II, Elbląg, 6 czerwca 1999 r.).

Propozycja postanowienia
Jak pomagam, jak niosę pociechę tym, którzy stracili kogoś bliskiego?

Comments are closed.