Trudności wspólnot zakonnych

Ks. bp Tadeusz Rakoczy Ordynariusz Diecezji Bielsko-Żywieckiej

Wspólnoty osób konsekrowanych wzbogacają życie Kościoła oraz całego społeczeństwa. Stają się laboratoriami autentycznych więzi braterskich, umacniają cywilizację miłości bezinteresownie i solidarnie. Trzeba nam takich! Trzeba nam takich świadków! Trzeba nam takich proroczych znaków! (…) Rok Wiary, który niebawem będzie przeżywać cały Kościół, jest okazją do duchowej odnowy i pogłębienia swej relacji z Bogiem. Rady ewangeliczne, przyjęte jako prawdziwa reguła życia, umacniają wiarę, nadzieję i miłość, które jednoczą z Panem. Ta głęboka bliskość z Bogiem, która ma być priorytetem i charakterystyczną cechą waszego życia, umożliwi wam nowe przylgnięcie do Chrystusa. (…)
Tyle wspólnot zakonnych przeżywa dziś różnego rodzaju trudności i to nie tylko na Zachodzie, również u nas, w Polsce. (…) Tak wiele jest dzisiaj egoizmu i indywidualności! Wielu zakonników ulega pokusom współczesnego świata i oddala się coraz bardziej od ducha wspólnoty zakonnej, niektórzy nie czują jej potrzeby, gardzą odpowiedzialnością za nią, lekceważą jej władze, regulaminy i obowiązki. Wielu pamięta tylko o swoich prawach i przywilejach. Dla wielu zakon czy klasztor przestał być wspólnym domem i czują się bezdomni, zagubieni w świecie. Niby jeszcze są, ale raczej trwają niż radośnie uczestniczą w życiu wspólnoty. Dom zakonny jest dla jego mieszkańców podstawowym środowiskiem życia i wzrastania w wierze.

Fragment homilii wygłoszonej podczas spotkania z zakonnikami z Diecezji Bielsko-Żywieckiej w Koszarawie Bystrej, 11 IX 2012 r.

Comments are closed.