Słowo kapłana

Kościół naszym domem (9)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Bóg przemawiał do ludzkości, szczególnie do narodu wybranego, przez proroków. Nade wszystko przemówił przez swego Syna.
„Wzbudzę im proroka – czytamy w Księdze Powtórzonego Prawa – i włożę w jego usta moje słowa, będzie im mówił wszystko, co rozkażę” (Pwt 18,18). Bóg ostrzega: „Jeśli ktoś nie będzie słuchać moich słów, które on wypowie w moim imieniu, Ja od niego zażądam zdania sprawy” (w. 19).
Często słyszymy stwierdzenia: „to są poglądy papieża”, „nie zgadzam się z tym, co mówią biskupi”. W imieniu Chrystusa przemawia papież oraz biskupi, gdy są zjednoczeni z następcą Piotra i nauczają tej samej wiary. Wiele zamieszania w ludzkich sumieniach powoduje to, że w różnych Kościołach chrześcijańskich przekazywane są różne zasady moralne, dotyczące na przykład trwałości małżeństwa czy antykoncepcji. Nauczanie Kościoła katolickiego jest jednoznaczne na temat: – małżeństwo ważnie zawarte i dopełnione współżyciem cielesnym jest nierozerwalne; – antykoncepcja – jak przypomina Katechizm Kościoła Katolickiego (p. 2370) – jest „ wewnętrznie zła” i nie da się pogodzić z chrześcijańską koncepcją osoby i płciowości.
Pismo Święte upomina proroków, a więc tych, którzy przemawiają w imieniu Boga: „Jeśli który prorok odważy się mówić w moim imieniu to, czego mu nie rozkazałem… taki prorok musi ponieść śmierć”. W historii wiele razy pojawiali się ludzie, którzy powoływali się na „głos wewnętrzny” i głosili poglądy niezgodne z prawdami dogmatycznymi i zasadami moralnymi, przekazywanymi przez Urząd Nauczycielski Kościoła. Często są to zasady moralne dotyczące małżeństwa i rodziny.

Propozycja postanowienia
Porozmawiajmy w rodzinie o tym, że Chrystus „ma władzę” w naszym sercu i w naszej rodzinie. Co to znaczy, że „ma władzę”? n

Chrystus „uczył… jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie” (Mk 1,22). „Zdumiewali się Jego nauką” (w. 22). Z człowieka opętanego wyrzucił ducha nieczystego: „Milcz i wyjdź z niego” (w. 25).
Chętnie powołujemy się na swoje sumienie chcąc usprawiedliwić to, co czynimy. Nie zapominajmy, że sumienie nie tworzy zasad, ale je odczytuje i przyjmuje z posłuszeństwem.
„Ten, który uczy: nie cudzołóż, jest Dobrym Pasterzem, Pasterzem ludzkiej miłości… On, Dobry Pasterz, staje się w sakramencie najwyższym poręczycielem waszych ślubów” (bł. Jan Paweł II, Łomża, 4 czerwca 1991 r.).

Comments are closed.