Słowo kapłana

Kościół naszym domem (11)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Trąd w Piśmie Świętym jest obrazem grzechu. Ta choroba, nieuleczalna w starożytności, niszczyła ciało człowieka, twarz, ręce i nogi, czyniła jego widok przykrym. Źródłem wielkiego cierpienia było także to, że chory na trąd był izolowany od społeczeństwa zdrowych.
Grzech niszczy przyjaźń z Bogiem. Ciężki, śmiertelny grzech pozbawia nas łaski uświęcającej, Bożego życia w nas. Każdy grzech oddala nas od Kościoła, od bliźnich. Grzech, nawet ukryty, jest krzywdą dla innych ludzi. Nikt więc nie może powiedzieć: mój grzech, moje postępowanie jest moją prywatną sprawą i nikt, nawet bliscy w rodzinie, nie powinni ingerować w moje życie. Niekiedy rodzice nie upominają swoich dorosłych dzieci tłumacząc, że są samodzielni i postępują według swego sumienia.
Grzech niszczy przede wszystkim tego, kto sprzeciwia się Bożemu prawu myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem. Grzesząc przeciw miłości bliźniego niszczymy swoje serce, swoje wnętrze. Grzech przeciw własnemu ciału, godności, swemu powołaniu nade wszystko wyrządza krzywdę temu, kto grzeszy.
Rozwiązaniem jest wyznanie Bogu swego grzechu i prośba: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić” (Mk 1,40). Trędowaty usłyszał słowa Pana Jezusa: „Chcę, bądź oczyszczony” (w. 41). W Psalmie czytamy: „Wyznałem mą nieprawość Panu, a Ty darowałeś niegodziwość mego grzechu” (Ps 32,5).
Przyznanie się do swej winy otwiera nas na Boże miłosierdzie i jest drogą do pojednania z bliźnimi. Jeśli w małżeństwie i rodzinie powtarzane są słowa: „przyznaję się, proszę o wybaczenie, to się nie powtórzy”, wtedy konflikt nie narasta, a przebaczenie umacnia miłość.
W życiu każdego człowieka, każdej społeczności, także – rodziny, ważna jest intencja czynu.
Św. Paweł uczy nas: „czy jecie, czy pijecie… wszystko na chwałę Bożą czyńcie” (1 Kor 10,31).
Motywem naszego postępowania winna być troska o zbawienie bliźniego. Apostoł zachęca, by nie szukać „własnej korzyści, lecz dobra wielu, aby byli zbawieni” (1 Kor 10,33).
„Dekalog… jest prawem Bożym i drogowskazem ludzkiej moralności w każdym czasie i miejscu” (bł. Jan Paweł II, Łowicz, 3 czerwca 1991 r.).

Propozycja postanowienia

Zrobię wieczorem rachunek sumienia; czy to co mówiłem, czyniłem czy zaniedbałem w ciągu dnia służyło zbawieniu męża, żony, dzieci…?

.

Comments are closed.