Słowo kapłana

Kościół naszym domem (13)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Każdemu człowiekowi towarzyszy Chrystus, który za nas umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia. „Teraz… ratuje was… – pisze św. Piotr Apostoł – we chrzcie nie przez obmycie brudu cielesnego, ale przez zwróconą do Boga prośbę o dobre sumienie” (1 P 3,21). Zostaliśmy przez Chrzest podniesieni do godności dzieci Bożych. Łaska Chrztu jest zobowiązaniem do stałej walki z grzechem i pokusami.
Na początku publicznej działalności Pan Jezus uczył: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Wiara i nawrócenie są darem łaski Bożej udzielonym jednostce, konkretnemu człowiekowi, ale także wspólnocie, szczególnie małżeństwu i rodzinie. Wiara i nawrócenie są zadaniem do spełnienia. To zadanie dotyczy zarówno osoby, jak i wspólnoty. Wiara jednego człowieka, szczególnie w rodzinie, umacnia, ale niekiedy osłabia wiarę wspólnoty. Gdy jeden się nawróci, wzywa do poprawy życia inne osoby, mobilizuje innych, upomina.
W poprawie życia pomaga nam rozważanie Męki i Śmierci Pana Jezusa. Idąc śladami Chrystusa w czasie Drogi Krzyżowej poznajemy siebie, własną słabość, uznajemy swoje grzechy, otwieramy się na Boże miłosierdzie i na pomoc jakiej potrzebujemy, by się poprawić.
Przeżywając indywidualnie czy w rodzinie cierpienia Pana Jezusa i Jego posłuszeństwo w męce i śmierci krzyżowej, w szczególny sposób poznajemy niszczącą siłę pychy. Szatan kusi człowieka, by budował swoje życie bez Boga. Kusi mężczyznę i kobietę, aby bez modlitwy, spowiedzi, Eucharystii, bez łaski Sakramentu Małżeństwa rozpoczynali wspólne życie rodzinne. Pycha utrudnia szukanie tego co łączy, pycha widzi i wyolbrzymia wady drugiego człowieka, siebie usprawiedliwia, chce za wszelką cenę postawić „na swoim”.
Nie ma wspólnej drogi w rodzinie bez przebaczenia i pojednania. Przezwyciężenie pychy przez pokorne wyciągnięcie ręki jest drogą ku przyszłości. Pycha doprowadza do rozejścia się, do konfliktów i rozwodu. Pokora ratuje człowieka, małżeństwo i rodzinę.
„Chrystus – ukrzyżowany i zmartwychwstały – potwierdza moc pierwszego słowa Dekalogu: Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną” (bł. Jan Paweł II, Koszalin, 1 czerwca 1991 r.).

Propozycja postanowienia

Czy umiemy przyznać się do winy, nawet gdy jest – jak sądzimy – mniejsza? Czy potrafimy przeprosić, wyciągnąć rękę do zgody?

Comments are closed.