Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (14)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

W życiu każdego człowieka jest rzeczą konieczną, aby co jakiś czas czytać i rozważać przypowieść Pana Jezusa o synu marnotrawnym. Przygotowując się do spowiedzi trzeba przypomnieć sobie dzieje syna, który odszedł od ojca, zmarnował majątek, ale wrócił wyznając swój grzech. Ta przypowieść winna towarzyszyć każdemu małżeństwu i rodzinie. Na każdym etapie życia potrzebna jest nam świadomość, że Ojciec niebieski na nas czeka, przebacza nam grzechy i pozwala na nowo żyć na miarę powołania i godności dziecka Bożego. Gdy wyznajemy przed Bogiem nasze grzechy, jesteśmy zdolni do przyznawania się do winy przed współmałżonkiem, dziećmi, rodzicami i teściami. Często przyczyną trwających wiele lat konfliktów jest obwinianie drugiego, zaś brak pokory, aby przeprosić, czy też przebaczyć. Do wielu odnosi się fragment Psalmu: „Nie widzi swej winy, aby ją mógł znienawidzić” (Ps 36,3). Łatwiej jest nam zobaczyć drzazgę w oku brata, niż belkę we własnym oku (por. Mt 7,3). Przypowieść jest wezwaniem, abyśmy w swoim sercu i postępowaniu odnaleźli podobieństwo do drugiego syna. Był zawsze przy ojcu, ale nie rozumiał ojcowskiego serca, pełnego miłosierdzia. Ojciec z przypowieści jest przykładem szczególnie dla rodziców, dla ojca, matki, aby czuwali nad swoimi dziećmi, a gdyby się pogubiły, aby im pomagali wrócić do Boga i do wierności swemu powołaniu. Św. Paweł przypomina, że Bóg „pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił nam posługę jednania” (2 Kor 5,18). „W imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień” (2 Kor 5,20). Posługa jednania jest nie tylko zadaniem kapłanów, którzy nauczają o przebaczeniu i spowiadają, ale jest to szczególne powołanie małżonków i członków rodzin. Rozwiązywanie problemów, konfliktów, gdy nie są wielkie i groźne, jest ważną zasadą w życiu rodzinnym. Niebezpieczna jest postawa niedomówień, braku szczerości, stawianie „na swoim”, brak rozmowy, tzw. ciche dni. Św. Paweł radzi: „to, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe” (2 Kor 5,17). To się odnosi do Krzyża, do Chrztu i do codziennego życia. „Ważne jest… przypomnienie historii naszej wiary, w której przeplatają się niezgłębione tajemnice świętości i grzechu” (Benedykt XVI, Porta fidei, 13).

Comments are closed.