Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (15)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

„Niewiasto… Nikt cię nie potępił? … Nikt, Panie! … I Ja ciebie nie potępiam. – Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (J 8,11). Co znaczy ta scena ocalenia kobiety, która popełniła cudzołóstwo, dla każdego z nas, dla małżeństw i rodzin? Każdy uczeń Chrystusa, mąż, żona, ojciec, matka, dzieci, osoby starsze – wszyscy potrzebują Chrystusowego: „Ja ciebie nie potępiam”. Ale te słowa trzeba powtarzać każdemu z członków rodziny: „Ja ciebie nie potępiam, choć noszę w sobie wiele żalu”. Na takie słowa czekamy. Czeka żona, czeka mąż, na słowa przebaczenia i nadziei. „Od tej chwili już nie grzesz” – przebaczenie łączy się z wezwaniem do zmiany życia. I znowu: przebaczenie jest wymagające. Jest wymagające przede wszystkim dla każdego z nas. Ale przebaczyć drugiemu, to znaczy stawiać wymagania. Przebaczam ci, bo Bóg ci przebacza; przebaczam ci, bo cię kocham, ale wymagam poprawy – i w tym ci pomogę. Lubimy oskarżać, potępiać, a Pan Jezus mówi: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień” (J 8,7). Pamięć o własnych grzechach rodzi w nas postawę miłosierdzia wobec bliźnich. Ta scena ewangeliczna jest pełna nadziei: jest szansą ocalenia człowieka, szansą ocalenia rodziny, Kościoła, ludzkości. Gdy słyszymy o nawróceniu, niekiedy myślimy nie o sobie, ale o bliźnich, którzy – jak sądzimy – żyją bez Boga, w ciężkich grzechach. Każdy z nas jest wezwany do nawrócenia. Do każdego odnoszą się słowa Pana Jezusa: „Od tej chwili już nie grzesz”. Pan Jezus nie mówi: postaraj się w najbliższym czasie, zmobilizuj się w Wielkim Poście, ale – „od tej chwili”. Nawrócenie ma codziennie zmierzać do tego, aby Bóg i nasze zbawienie było na pierwszym miejscu. Św. Paweł uczy: „Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego” (Flp 3,8). Wszystko jest stratą w porównaniu z poznaniem Chrystusa. Św. Paweł wszystkiego się wyrzeka i uznaje to za śmieci w porównaniu z łaską wiary i wiecznością: „zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie” (Flp 3,13–14). „Będziemy kierować swój wzrok ku Jezusowi Chrystusowi, »który w wierze przewodzi i ją wydoskonala«  (Hbr 12,2)” – Benedykt XVI, Porta fidei, 13.

Comments are closed.