Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (23)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

W Dziejach Apostolskich czytamy:
„Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo?” (Dz 1,10–11). W życiu człowieka jest pewne napięcie między tym, że wpatrujemy się w niebo, a jednocześnie stoimy na ziemi, troszczymy się o to, co jest nam potrzebne do codziennego życia. To napięcie, a zarazem dopełnianie się, jest obecne w szczególny sposób w życiu małżeństwa i rodziny. Zagrożeniem jest takie skupienie się na sprawach ziemskich, na pracy, zarobkach, mieszkaniu, wykształceniu dzieci, na odpoczynku, że cel życia, niebo, staje się czymś marginalnym, odległym, nierealnym. Konieczne jest codzienne wpatrywanie się w niebo, w Chrystusa, otwieranie się na Jego wolę, przyjmowanie Jego łaski, by wartości ziemskie nie przysłoniły Boga, Jego chwały, Jego woli, Jego domu – nieba, które jest ostatecznym celem naszego życia. W jaki sposób w rodzinie „wpatrujemy się w niebo”? Codzienna modlitwa, niedzielna Eucharystia, pamięć o modlitwie za zmarłych, łączenie z Bogiem ważnych wydarzeń i ważnych decyzji, a także codzienności pracy, radości, zarobków, posiłków – z wiarą i modlitwą. Św. Paweł pisze, że Bóg wskrzesił Chrystusa „z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich… i wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem” (Ef 1,22–23). Nie tylko w niedzielę, nie tylko w czasie świąt pamiętajmy o Bogu, ale codziennie, we wszystkich sprawach. Tak trzeba wychowywać dzieci, przez przykład, rozmowy, modlitwę, by codziennie pamiętały o obecności Boga. Rodzina winna często mówić o tym, że Bóg nas kocha, wszystko wie i wszystko widzi, jest miłosierny i pomaga nam we wszystkim. „A kiedy ich błogosławił – czytamy w Ewangelii – rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba” (Łk 24,51). „Kościół… musi jak Chrystus wyruszyć w drogę… ku Panu, który daje nam życie – pełnię życia” (Porta fidei, 2).

Propozycja postanowienia

Jak w naszej rodzinie łączyć „patrzenie w górę” i „stąpanie po ziemi”.

Comments are closed.