Słowa Życia

Gotowość na przyjście Pana

NIEDZIELA: Mdr 18,6–9; Hbr 1,1–2.8–19; Łk 12,32–48

Jezus powiedział do swoich uczniów: Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo. Sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę. Sprawcie sobie trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy. Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze. Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie. A wy podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci; aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie. A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej ma przyjść, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie. Wtedy Piotr zapytał: Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich? Pan odpowiedział: Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby na czas wydzielał jej żywność? Szczęśliwy ten sługa, którego pan, powróciwszy, zastanie przy tej czynności. Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Lecz jeśli ów sługa powie sobie w duszy: „Mój pan ociąga się z powrotem” i zacznie bić sługi i służebnice, a przy tym jeść, pić i upijać się, to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna; każe go ćwiartować i z niewiernymi wyznaczy mu miejsce. Sługa, który zna wolę swego pana, a nic nie przyrządził i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. Ten zaś, który nie zna jego woli i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele zlecono, tym więcej od niego żądać będą.

Rozważanie

Niby wiemy, że samochód niechybnie ulegnie zniszczeniu, a jednak go kupujemy i z wyraźną troską spoglądamy na jego stan techniczny. Niby wiemy, że mieszkanie, dom nie będą trwać wiecznie, a jednak inwestujemy, by zrealizować marzenia o własnym kącie. Wszelkie zdobywanie tego, co materialne, jest oczywiste. Tym większą oczywistością winno być zdobywanie tego, co duchowe, bo duchowe jest znacznie trwalsze niż materialne, może nawet nieskończenie bardziej trwałe niż materialne. I tu jest paradoks: do gromadzenia dobra materialnego nie trzeba specjalnie nikogo zachęcać; ale do gromadzenia dóbr duchowych wciąż na nowo trzeba przekonywać. Także siebie samego – i to na pierwszym miejscu.

Comments are closed.