Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (44)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

„W dobrych zawodach wystąpiłem” (2 Tm 4,7) – tak podsumowuje swoje życie św. Paweł Apostoł. Każde powołanie można porównać do zawodów, do czegoś, co wymaga wysiłku, poświęcenia, pokory, współpracy. W szczególny sposób życie małżeńskie i rodzinne wymaga ofiary oraz ciągłego zaczynania od nowa. Każdy jubileusz małżeński, rodzinny, dorosłe dzieci, które odeszły od rodziców i budują nieraz swoje życie na innych zasadach, niż te, które im przekazali rodzice – jest rachunkiem sumienia, wezwaniem do zastanowienia się, czy w „dobrych zawodach” wystąpiłem. Apostoł dziękuje Bogu za to, że zachował wiarę: „wiarę ustrzegłem” (2 Tm 4,7). Spodziewa się wiecznej nagrody w niebie: „Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego” (2 Tm 4,8). Ważną naukę daje Pan Jezus w przypowieści o faryzeuszu i celniku. Postawa faryzeusza, który chwali się przed Bogiem swoją pobożnością i dobrymi czynami, jest dla nas ostrzeżeniem. Pycha jest szczególnie groźna w małżeństwie i rodzinie: niszczy miłość, oskarża drugiego. Celnik modli się w pokorze: „Boże, miej litość dla mnie, grzesznika” (Łk 18,13). Pokora przed Bogiem rodzi gotowość do uznania swojej winy, przeproszenia bliźniego, wdzięczności, podkreślenia wysiłków w czynieniu dobra. Pokora jest warunkiem wciąż odradzającej się miłości w małżeństwie i rodzinie. Człowiek pokorny ufa Bogu i Jego słowu, broni się przed oskarżaniem bliźniego i posądzaniem o złą wolę. Każdy przeżywa chwile osamotnienia i smutku. W wielu rodzinach mąż, żona, syn, córka, osoba starsza skarżą się na brak zrozumienia, samotność, lekceważenie przez własne dziecko. Wszyscy potrzebujemy wiary św. Pawła: „Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię” (2 Tm 4,17). „Prawda, jaką przed nami odsłania wiara, jest prawdą skupioną na spotkaniu z Chrystusem, na kontemplacji Jego życia, na dostrzeganiu Jego obecności” (enc. Lumen fidei, 30).

Propozycja postanowienia

Brońmy się przed tym, by wciąż robić rachunek sumienia naszym bliźnim, a nie sobie.

Comments are closed.