Dalekowzroczna misja Prymasa

Ks. Abp Józef Michalik Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, Metropolita Przemyski

Świętej pamięci Kardynał był przydatny Kościołowi i Ojczyźnie, był potrzebny kapłanom, ludowi i swojej diecezji właśnie dlatego, że był autentycznym uczniem Chrystusa i synem Kościoła, któremu służył całym sercem. (…) Burzliwe wydarzenia roku 1980 i 1981 ujawniały nowe siły w narodzie i wyzwalały oczekiwania wobec Kościoła, które nie zawsze mogły być wypełnione. Kościół po II wojnie światowej stał się bowiem ponownie jedynym depozytariuszem polskiej tożsamości duchowej, odrębności kulturalnej i niezależności narodowej. W kościołach całej Ojczyzny Polacy zawsze byli wolni, co wyzwalało nadzieje niekiedy zbyt optymistyczne na natychmiastową, uzyskaną z pomocą Kościoła przemianę, którą mądrość pasterska i poczucie odpowiedzialności za Kościół i naród kazała miarkować. Tę niepopularną, ale dalekowzroczną misję podjął u progu swej posługi nowy Prymas Polski. (…) Także dzisiaj, jakże aktualne jest jego przesłanie: podejmujcie dialog, postawcie interes biednych ludzi i dobro ponad interes grupy czy partii, uszanujcie przeciwników ideowych, oni także mają prawo do własnych przekonań; przestańcie znieważać krzyże i kościoły, przestańcie szukać pustej popularności przez deptanie prawdy i lekceważenie moralności w życiu społecznym i publicznym.

Fragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św. żałobnej w intencji zmarłego Prymasa seniora, bazylika Świętego Krzyża w Warszawie, 27 I 2013 r.

Comments are closed.