Tydzień liturgiczny

PIĄTY TYDZIEŃ ZWYKŁY 11–12 II 2013
OKRES WIELKIEGO POSTU 13–16 II 2013

Poniedziałek

Rdz 1,1–19; Mk 6,53–56

Słowo Boże: Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a duch Boży unosił się nad wodami. Wtedy Bóg rzekł: „Niechaj się stanie światłość”. Bóg jest źródłem istnienia. Stwórca istnieje sam z siebie. W sobie nosi zasadę istnienia. Wszystko poza Nim istnieje przez Niego, dzięki Niemu. To prawdziwa przepaść: Stworzyciel i stworzenie – w każdym ułamku sekundy stworzenie wciąż na nowo otrzymuje dar istnienia od swego Stwórcy. Bóg stwarza, czyli udziela istnienia. Naszym zadaniem jest rozpoznać pierwszą fundamentalną prawdę: Bóg jest Stwórcą.

Modlitwa dnia: Miłosierny Boże, przyjdź z pomocą naszej słabości i spraw, abyśmy dzięki wstawiennictwu Niepokalanej Rodzicielki Twojego Syna, której pamiątkę obchodzimy, dźwignęli się z naszych grzechów do nowego życia.

Wtorek

Rdz 1,20–2,4a; Mk 7,1–13

Słowo Boże: Wreszcie rzekł Bóg: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam…”. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. Człowiek jest tylko stworzeniem. Trzeba to przypominać, bo ubóstwienie człowieka nie należy do rzadkości. Człowiek nosi w sobie podobieństwo do Boga. Także o tym trzeba często przypominać. Traktowanie człowieka jak towaru, przedmiotu czy źródła dochodu, jest jednym z grzechów współczesności. Jesteśmy podobni do Boga, bo panujemy nad resztą stworzenia – to znaczy jesteśmy za nie odpowiedzialni.

Modlitwa dnia: Wszechmogący Boże, strzeż nieustannie swojej rodziny z ojcowską dobrocią, a ponieważ całą łaskę pokładamy w łasce niebieskiej, otaczaj nas zawsze swoją opieką.

Środa

ŚRODA POPIELCOWA

Jl 2,12–18; 2 Kor 5,20–6,3; Mt 6,1–6.16–18

Słowo Boże: Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, i lament. Rozdzierajcie jednak wasze serca, a nie szaty! Dmijcie w róg na Syjonie, zarządźcie święty post, ogłoście zgromadzenie. Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność… Potrzebny jest płacz i post – znaki zewnętrzne, angażujące ciało. Ale fundamentem rzetelnego przeżywania tego czasu jest przemiana serca, nie spektakularne gesty. Wezwanie do nawrócenia skierowane jest zawsze do każdego człowieka indywidualnie. Ale ważne jest także działanie społeczności – stąd zachęta, by zwołać zgromadzenie, by zachować harmonię pomiędzy sercem i czynami, pomiędzy postępowaniem osoby i życiem wspólnoty.

Modlitwa dnia: Panie, nasz Boże, daj nam przez święty post zacząć okres pokuty, aby nasze wyrzeczenia umocniły nas do walki ze złym duchem.

Czwartek

Dz 13,46–49; Łk 10,1–9

ŚWIĘTO ŚW. CYRYLA I METODEGO, APOSTOŁÓW SŁOWIAN

Słowo Boże: Paweł i Barnaba powiedzieli do Żydów: „Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan”. Stwórca szanuje nawet trudną decyzję człowieka. Zarazem Bóg nie chce swojego słowa marnować. Z chwilą odrzucenia przez jednych, zwraca się do tych, którzy je przyjmą i pozwolą, by owocowało. Czas, w którym otrzymujemy dar słowa, to czas łaski. Przyjęcie słowa oznacza otwarcie na łaskę. Odrzucenie słowa zawsze jest poważnym ryzykiem, bo nikt z nas nie wie, czy kiedykolwiek podobną łaskę jeszcze otrzymamy…

Modlitwa dnia: Boże, Ty przez świętych braci, Cyryla i Metodego, doprowadziłeś narody słowiańskie do światła Ewangelii, otwórz nasze serca na zrozumienie Twojego słowa i uczyń z nas lud zjednoczony w wyznawaniu prawdziwej wiary.

Piątek

Iz 58,1–9; Mt 9,14–15

Słowo Boże: Oto w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich waszych robotników. Otóż pościcie wśród waśni i sporów, wśród bicia niegodziwą pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie… Prawdziwy i pełny wymiar postu rodzi się w ludzkim sercu. Post bowiem jest czynem, który wyraża obfitość daru, bo serce przepełnione miłością i wdzięcznością pragnie obdarzać. Post jest darem skierowanym do samego Stwórcy. Ten dar wówczas jest prawdziwie piękny, gdy wyrasta z korzenia sprawiedliwości. Bo najpierw należy zachować sprawiedliwość wobec swych braci, by zdobyć się na odwagę obdarowania Boga samego.

Modlitwa dnia: Miłosierny Boże, wspomagaj swoją łaską rozpoczęte dzieła pokutne, aby naszym zewnętrznym wyrzeczeniom towarzyszyła prawdziwa odnowa ducha.

Sobota

Iz 58,9b–14; Łk 5,27–32

Słowo Boże: Jeśli u siebie usuniesz jarzmo, przestaniesz grozić palcem i mówić przewrotnie, jeśli podasz chleb twój zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach. Trzeci czyn wierzącego człowieka to jałmużna. Dar dla człowieka. Dla brata, który dotknięty jest słabością ciała bądź też słabością ducha. Jałmużna – pokarm dla głodnego i pokarm dla przygnębionego. Trzeba się rozejrzeć wokół. Głodnych i przygnębionych nie brak. Dając, zapalamy światło nadziei w sercu drugiego. A Pan jeszcze mocniejsze światło zapala w naszym sercu.

Modlitwa dnia: Wszechmogący, wieczny Boże, wejrzyj łaskawie na naszą słabość w walce z mocami ciemności i wyciągnij w naszej obronie swoją potężną prawicę.

Comments are closed.