Imiona Jezusa (34)

Drugi Adam

Ks. Edward Staniek

Św. Paweł nadaje Jezusowi imię Adam, nawiązując do ojca ludzkiej rodziny, Jezus to Drugi Adam. Chcąc dotknąć tajemnicy Chrystusa zawartej w tym imieniu trzeba zestawić Jezusa z Adamem znanym z raju. Samo słowo „Adam” jest imieniem własnym ojca ludzkiej rodziny, ale w ujęciu biblijnym oznacza również „ludzkość”. Te dwa wymiary tego imienia należy mieć na uwadze, odczytując teksty mówiące zarówno o Adamie z raju, jak i o Chrystusie – Drugim Adamie. W wymiarze indywidualnym Adam popełnił grzech i znalazł się poza bramami raju, czyli krainy szczęścia przeznaczonej dla niego i jego rodziny. Wszystkie jego dzieci rodzą się już poza rajem i daleko im do szczęścia. Jest to kraina śmierci, z której żaden człowiek nie jest w stanie się wydostać. Wobec śmierci jesteśmy bezradni. Dziedziczymy grzech Adama, czyli konsekwencje jego czynu. Ten grzech, a jest nim brak łaski w naszych sercach, nazywamy grzechem pierworodnym. Jezus, Syn Boży, przez swe odkupienie przywraca raj jako krainę szczęścia dla wszystkich, którzy w Niego wierzą. Takim znakiem szczególnym jest Jego zmartwychwstanie, czyli pokonanie śmierci. W niebie śmierci nie ma. Zgładzenie grzechu pierworodnego dokonuje się przez chrzest, który polega na zanurzeniu człowieka w zmartwychwstaniu Jezusa i daje życie, jakiego Adam w raju sam się pozbawił. Pięknie ujmuje to św. Paweł w Liście do Rzymian (5,12–21) i Pierwszym Liście do Koryntian (1 Kor 15,20–22). Jeśli pod imieniem Adam odnajdujemy całą ludzkość, to i pod imieniem Jezusa – Drugiego Adama – odnajdujemy również ludzkość. Przy tym spojrzeniu Adam jako „ludzkość” to piękny kryształowy wazon, który był wypełniony Bogiem, ale wystawiony na próbę, popełnił grzech i kryształowy wazon pękł, a życie Boże z niego wyciekło. Pęknięty kryształ traci na wartości i cały przeżywa swój dramat. Tak w tym ujęciu jest rozumiany grzech Adama w raju, który doprowadził do pęknięcia i grzech pierworodny, jakim jest samo pęknięcie. Wszyscy należąc do kryształu przeżywamy dramat jego pęknięcia. Chrystus jako Drugi Adam rodząc się z Maryi, przez swe człowieczeństwo, wtapia się w kryształ ludzkości. Przez dobrowolnie przyjętą mękę i zmartwychwstanie usuwa pęknięcie tego kryształu, a przez Zesłanie Ducha Świętego wypełnia go życiem Boga. Jest to dostrzegane przez wierzących w Jezusa, czyli należących do Jego Kościoła. Inni ludzie tego nie dostrzegają, jest to jedna z tajemnic wiary i świata Bożego. Bóg zupełnie inaczej patrzy na ludzkość niż my. Dla nas istnieje tylko widzenie historyczne i najczęściej pamiętamy i dostrzegamy tylko to, co boli, a nie to, co jest pięknym skarbem ludzkości. Takiego spojrzenia na ludzkość, jakie objawia nam Chrystus, nie posiada żadna z wielkich religii, bo wszystkie są wtopione albo w historię, albo w nieskończoność. Brakuje w nich tej idealnej równowagi między tym, co ludzkie i Boskie, tym, co w czasie i w wieczności. Jezus jako Drugi Adam pozwala nam odnaleźć się w Jego świecie, nawet jeśli naśladujemy grzech Adama z raju, i gdy musimy przechodzić przez bramę śmierci. Jezus usuwa pęknięcia, jakie istnieją w nas z powodu grzechu i napełnia nas Duchem Bożym, abyśmy odnaleźli się w tym krysztale, jakim jest ludzkość w rękach Boga. Potrzebne jest osobiste spotkanie z Adamem jako naszym ojcem co do ciała, bo on ma nam wiele do powiedzenia, tak na temat Stwórcy, jak i nieposłuszeństwa, jakim sprowadził na nas śmiertelną chorobę. On nie chce, abyśmy naśladowali jego grzechy. Trzeba też osobiście spotkać się z Drugim Adamem, jakim jest Jezus, aby odkryć, ile Mu zawdzięczamy.

Comments are closed.