Słowa kapłana

Wierzę w Syna Bożego (12)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

„Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz” – mówił Bóg do Mojżesza (Kpł 19,1–2). Pan Jezus, Wcielony Syn Boży, uczy nas: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” (Mt 5,48). Powołanie do świętości odnosi się do każdego chrześcijanina. Na pewno w szczególny sposób wezwani do świętości są kapłani, osoby zakonne, ale świętość jest też zadaniem dla żyjących w małżeństwie i rodzinie. Wielu małżonków uważa, że świętość jest zbyt trudna, a nawet niemożliwa w życiu rodzinnym. Zazwyczaj szukamy usprawiedliwienia: jak można być świętym, mając męża alkoholika, żyjąc w środowisku, w którym wszyscy ze wszystkimi się kłócą, w którym nie ma szczerości i zaufania, w którym jest wiele samotności i niezrozumienia. Świętość jest darem, który otrzymujemy w czasie Chrztu świętego. Bóg dzieli się swoją świętością z nami, pomnaża świętość naszych serc. Jak rozwijać, z pomocą łaski Bożej, ten wielki dar, który jest początkiem nieba na ziemi? Jak to realizować w życiu małżeńskim, pamiętając o łasce Sakramentu Małżeństwa? W Starym Testamencie Bóg mówi do Mojżesza: „będziesz kochał bliźniego, jak siebie samego, nie będziesz szukał pomsty, będziesz upominał” (Kpł 19,17–18). Jakże ważne jest, by małżonkowie pamiętali o nauczaniu św. Pawła Apostoła, który przypomina, że jesteśmy świątynią Boga, nasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, i rodzina jest świątynią: „Jeżeli ktoś zniszczy świątynię  Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście” (1 Kor 3,17). A jak realizować słowa Pana Jezusa: „Jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi” (Mt 5,39). Przecież nie możemy pozwolić, by zło się panoszyło, przemocy w rodzinie trzeba się przeciwstawić. Bł. Jan Paweł II pisze: „Bóg w najwyższym stopniu objawia godność kobiety, gdy On sam przyjmuje ciało ludzkie z Maryi Dziewicy… Mężczyzna, ukazując i przeżywając na ziemi ojcostwo samego Boga, powołany jest do zabezpieczenia równego rozwoju wszystkim członkom rodziny” (Familiaris consortio, 22,25).

Propozycja refleksji

Jak pogodzić przebaczenie z wymaganiem poprawy, jak wyważyć gotowość do znoszenia krzywd z troską o dzieci, z obroną własnej godności?

Comments are closed.