Słowa kapłana

Wierzę w Syna Bożego (18)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Pan Jezus odwiedzał w Betanii Łazarza i jego siostry, Marię i Martę. Gdy Łazarz zachorował, siostry przekazały Jezusowi wiadomość: „Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz” (J 11,3). Gdy Pan Jezus przyszedł do Betanii, Łazarz już cztery dni leżał w grobie. Marta powiedziała do Jezusa: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” (J 11,21). „Brat twój zmartwychwstanie” (J 11,23) – powiedział Jezus. Wtedy wypowiedział ważne słowa o swoim zmartwychwstaniu i o życiu wiecznym tych, którzy w Niego wierzą: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11,25). Śmierć zakończy nasze ziemskie życie. Każdy z nas, każda rodzina, przeżywa śmierć swoich bliskich. Żegnamy ludzi starszych wiekiem, którzy odchodzą do wieczności po długiej chorobie. Niekiedy odchodzą od nas na zawsze bliscy w młodym wieku, w dzieciństwie, nagle, niespodziewanie, co przeżywamy szczególnie boleśnie. Mijające lata, choroby, które nas dotykają, śmierć krewnych czy przyjaciół, skłaniają nas do myśli o wieczności. Mamy pokusę odkładania nasuwającej się refleksji: „ja też umrę, kiedy to będzie, czy jestem teraz gotowy?”. Ożywienie wiary w zmartwychwstanie Chrystusa i wiary w życie wieczne, do którego nas powołał Bóg, jest wezwaniem do nawrócenia, poprawy życia, do pojednania się z bliźnimi. Szczególnie śmierć w rodzinie jest głosem Boga, umocnieniem naszej wiary, wezwaniem do pojednania, przebaczenia, szczególnie wśród najbliższych. Każdy z nas ma swój „grób”, swój grzech, uzależnienia, ciemne zakątki naszego serca, urazy, żal czy nawet nienawiść do bliźniego. Pan Jezus powiedział Łazarzowi, by wyszedł z grobu. Mocą Bożą wskrzesił go. To samo stanie się na końcu świata, gdy będziemy mieli udział w chwale zmartwychwstałego Pana. Tego samego – w znaczeniu duchowym – dokonuje Pan Jezus w czasie spowiedzi, gdy się modlimy i gdy przebaczamy. „Zadanie wychowania wypływa z najbardziej pierwotnego powołania małżonków do uczestnictwa w stwórczym dziele Boga… Rodzice, ponieważ dali życie dzieciom, w najwyższym stopniu są obowiązani do wychowania potomstwa (Familiaris consortio, 36).

Propozycja refleksji

Rodzina – źródło życia i miejsce śmierci. W jaki sposób w naszej rodzinie łączymy modlitwą, słowem Bożym te dwa dary: życie ziemskie, które przemija i życie wieczne?

Comments are closed.