Z nauczania Ojca Świętego

KONIECZNA MODLITWA
ZA BISKUPÓW, PREZBITERÓW I DIAKONÓW

Fragmenty katechezy Ojca Świętego Franciszka, wygłoszonej podczas audiencji ogólnej na placu św. Piotra w Watykanie, 26 marca br.

Sakramenty Chrztu, Bierzmowania i Eucharystii stanowią razem tajemnicę „inicjacji chrześcijańskiej”, jedno wielkie wydarzenie łaski, które nas odradza w Chrystusie. To właśnie jest podstawowym powołaniem, które jednoczy nas wszystkich w Kościele, jako uczniów Pana Jezusa. Istnieją następnie dwa sakramenty odpowiadające dwóm specyficznym powołaniom: chodzi o sakrament święceń i małżeństwa. (…) Sakrament święceń, obejmujący trzy stopnie,

Do Polaków Ojciec Święty powiedział: Pozdrawiam polskich pielgrzymów. Drodzy przyjaciele, dzisiaj pragniemy modlić się do Pana za wszystkich szafarzy Jego Kościoła – biskupów, prezbiterów i diakonów – pamiętając szczególnie o tych, którzy są w trudnej sytuacji, lub którzy muszą odzyskać wartość i świeżość swojego powołania. Chcemy też Go prosić, aby nigdy nie zabrakło w naszych wspólnotach prawdziwych pasterzy, według Jego serca. Dziękuję za waszą modlitwę! Niech Bóg wam błogosławi!

episkopatu, prezbiteratu i diakonatu, umożliwiawypełnianie posługi powierzonej przez Pana Jezusa Apostołom, by paść Jego owczarnię mocą Jego Ducha i według Jego Serca, które jest sercem miłości. (…) Ci, którzy są wyświęceni, zostali postawieni na czele wspólnoty. Tak, stoją na czele, ale należy pamiętać, że dla Jezusa „na czele” oznacza, że nasza władza ma służyć tak, jak On sam to ukazał i uczył uczniów następującymi słowami: „Wiecie, że władcy narodów uciskają je, a wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie u was. Lecz kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem waszym, na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł,aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”. Biskup, który nie służy wspólnocie, nie czyni dobrze. Kapłan, ksiądz, który nie służy swej wspólnocie, nie czyni dobrze. (…) Na mocy święceń szafarz poświęca całego siebie swojej wspólnocie i kocha ją z całego serca: ona jest jego rodziną. Biskup, kapłan kochają Kościół w jego wspólnocie, i  o kochają go mocno. Jak? Tak jak Chrystus kocha Kościół. To samo powie św. Paweł o małżeństwie: mąż kocha swą żonę tak, jak Chrystus kocha Kościół. Tajemnica święceń i tajemnica małżeństwa jest wielką tajemnicą miłości – oba te sakramenty są drogą, którą osoby ludzkie kroczą zwykle do Pana. Św. Paweł Apostoł zaleca swemu uczniowi Tymoteuszowi, aby nie zaniedbywał, ale wręcz aby rozpalał ciągle na nowo charyzmat, który jest w nim, dar, który został mu udzielony przez nałożenie rąk. Jeśli posługa biskupa czy kapłana nie karmi się modlitwą, słuchaniem Słowa Bożego, codziennym sprawowaniem Eucharystii, a także częstym przystępowaniem do Sakramentu Pokuty, to nieuchronnie traci się w końcu z pola widzenia prawdziwe znaczenie własnej posługi i radość, która pochodzi z głębokiej komunii z Panem Jezusem. (…) Dlatego powinniśmy pomagać biskupom, kapłanom modlić się, słuchać Słowa Bożego, które jest codzienną strawą, sprawować codziennie Eucharystię i mieć zwyczaj spowiadania się. Jest to bardzo ważne, ponieważ prowadzi do uświęcania samych biskupów i kapłanów. Chciałbym zakończyć pewnym spostrzeżeniem, które nasuwa mi się na myśl: a co trzeba zrobić, aby stać się kapłanem? (…) Jest to inicjatywa, która znajduje się w rękach Pana. To On wzywa, wzywa każdego, kto chce zostać kapłanem i być może jeśli są jacyś młodzieńcy, którzy usłyszeli w swym sercu to wezwanie (…) niech wiedzą, że to Jezus woła. Pielęgnujcie o wezwanie i módlcie się, aby wzrastało ono w was i przynosiło owoce w całym Kościele.

Comments are closed.