Pasterskie nauczanie

Jedno serce i jedna dusza

Dzień poświęcenia świątyni nazywamy dies natalis, czyli dniem narodzin danego kościoła, bo właśnie dzięki poświęceniu może on w pełni nazywać się domem Bożym i nim faktycznie się staje. Każdy poświęcony budynek kościelny powinien objawiać tożsamość Kościoła, gdyż jest on obrazem Kościoła duchowego. Każdy obraz i każda rzeźba znajdująca się w kościele powinna wzbudzać w sercu człowieka wierzącego poczucie szczęścia spowodowanego poczuciem piękna. Kiedy bowiem osoba modląca się w kościele doświadcza piękna, zdobywa się na właściwą postawę serca do tego, aby zrozumieć treść obrazu, treść usłyszanego słowa i treść sprawowanej liturgii. Każda świątynia ma trzy podstawowe zadania, czyli zadanie zjednoczenia, przebaczenia i uświęcenia ludu Bożego. Jako miejsce szczególnej łaski, które łączy niebo z ziemią, ma ona mianowicie jednoczyć ludzi z Bogiem i między sobą oraz być miejscem, w którym, jeśli myślą zwrócimy się do Pana i nawróciwszy się poprosimy o przebaczenie, to przebaczenie możemy uzyskać. Świątynia to miejsce, w którym miłość ludzka wstępuje ku niebu, a miłość Boża zstępuje na ziemię. Kościół ma gromadzić wiernych tak, aby chociaż podczas modlitwy stanowili jedno serce i jedną duszę.

Fragment homilii wygłoszonej podczas Mszy św., podczas której poświęcono nowo wybudowany kościół parafialny na os. Mielżyńskiego w Swarzędzu, 6 IV 2014 r.

Comments are closed.