Słowa kapłana

Wierzę w Syna Bożego (41)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Pan Jezus wiele razy posługiwał się obrazem winnicy nauczając o Królestwie Bożym. Dla nas bliższym obrazem jest sad z jabłoniami, z krzewami, które rodzą porzeczki, pola czy szklarnie z warzywami. Ale i u nas pojawiają się winnice. W Krakowie obok klasztoru Ojców Kamedułów możemy oglądać całe zbocze winnych krzewów, które rodzą białe i czerwone winogrona. Pan Jezus w przypowieści o winnicy (Mt 21,33–43) przypomina, że Królestwo Boże jest darem, który otrzymujemy od Boga. Człowiek jest dzierżawcą daru. Przypowieść jest upomnieniem. Dzierżawca chciał zostać właścicielem. Pozabijał sługi, a nawet syna właściciela: „zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo” (Mt 21,38). Człowiek zapomina, że życie jest darem Bożym, życie w łasce uświęcającej, powołanie, rodzina, obietnica nieba. Darem Bożym są Jego przykazania, Jego słowa i sakramenty. Wykorzystując niewłaściwie wolność, ludzie chcą urządzić swoją winnicę bez Boga, kierując się egoizmem, pychą, ulegając namiętności i wzorom pogańskiego otoczenia. Przypowieść nie tylko przypomina, że winnica jest Bożym darem, ale że każdy złoży Bogu rachunek z tego, jak używał tego daru, jak uprawiał, jak chronił ogród i w jaki sposób dzielił się urodzajem. Zabity syn właściciela stał się „głowicą węgła” (Mt 21,42). Pan Jezus zapowiada swoją śmierć na krzyżu za zbawienie świata. Jest to również nauka o cenie, jaką człowiek, który uwierzył w Chrystusa, będzie płacił, aby jego winnica owocowała. Przejmująca jest przypowieść o winnicy ze Starego Testamentu (Iz 5,1–7). Winnicą jest naród wybrany. „Chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy! (…) zasadził w niej szlachetną winorośl (…). I spodziewał się, że wyda winogrona, lecz ona cierpkie wydała jagody” (Iz 5,1 n.) Rozczarowanie często dotyczy winnicy – małżeństwa, winnicy – rodziny, winnicy – dziecka, winnicy – mojego życia. Pozostanie ufne wołanie: „Powróć, o Boże (…). wejrzyj z nieba, zobacz i nawiedź tę winorośl. I chroń tę, którą zasadziła Twa prawica” (Ps 80,15–16). „Rodzina chrześcijańska jest wezwana do uświęcania siebie i do uświęcania wspólnoty kościelnej i świata (…). Jest to zadanie kapłańskie” (św. Jan Paweł II, adh. Familiaris consortio, p. 55).

Propozycja refleksji

Jak często dziękuję Bogu za winnicę: moje życie, powołanie, rodzinę, obietnicę nieba? Czy „moja winnica” jest chroniona przed „dzikimi zwierzętami”, złymi ludźmi, szkodliwymi programami? Czy pomagam bliźnim, aby ich „winnice” owocowały?

Comments are closed.