Słowa kapłana

Wierzę w Syna Bożego (42)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Częstym obrazem, przez który Bóg ukazuje ludziom siebie, swoje Królestwo, powołanie człowieka do miłości i życia wiecznego, jest uczta, uroczysty posiłek. „Pan Zastępów – czytamy u Izajasza – przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę… Zedrze On na tej górze zasłonę… Pan otrze łzy z każdego oblicza” (Iz 25,6–8). W Nowym Testamencie Pan Jezus przedstawia Królestwo niebieskie w przypowieści o uczcie: „Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi” (Mt 22,2). Zaproszeni nie przyszli na ucztę, poszli „jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa” (Mt 22,5). Ucztą jest niebo, cel naszego życia. Ucztą jest Królestwo Chrystusowe, które trwa i rozwija się w szczególny sposób w Kościele. Ucztą jest Eucharystia, Boże słowo. Pan Jezus zaprasza każdego człowieka indywidualnie. Zaprasza też rodzinę, jako wspólnotę swoich uczniów. Wciąż pojawia się w naszym sercu i w niejednej rodzinie pokusa: zlekceważę Jezusową ucztę, pójdziemy na nasze „pole” i do naszego „kupiectwa”. Wiele razy wszystko jest ważniejsze w rodzinie, niż Msza święta niedzielna, codzienna modlitwa, pomoc biednym, rekolekcje. W przypowieści o uczcie Pan Jezus mówi o szacie godowej, którą ubierali zaproszeni. Jeden z tych, którzy przyszli na ucztę, nie miał tej szaty. Został wyrzucony. „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego? … wyrzućcie go” (Mt 22,12–13). Strój weselny oznacza przede wszystkim wiarę, życie Boże w nas, łaskę uświęcającą. Pan Jezus wzywa nas i pomaga, abyśmy żyli w stanie łaski uświęcającej. W rodzinie brońmy siebie i bliskich przed grzechem śmiertelnym, zachęcajmy się wzajemnie do spowiedzi. Św. Paweł wspiera nas swoim świadectwem, budzi nadzieję, gdy mówimy „już nie potrafię”. W Liście do Filipian napisał: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13). „Właściwym źródłem i pierwotnym środkiem uświęcenia małżeństwa i rodziny chrześcijańskiej jest sakrament małżeństwa, który podejmuje i rozwija łaskę uświęcającą chrztu” (św. Jan Paweł II, adh. Familiaris consortio, p. 56).

Propozycja refleksji

Czy w rodzinie cenimy wspólny posiłek, szczególnie w dniu świątecznym? Jak często, rozmawiając o śmierci, przemijaniu, odnawiamy wiarę w życie wieczne?

Comments are closed.