Pasterskie nauczanie

Życie konsekrowane

Ks. Abp Stanisław Gądecki

Pochylenie się nad życiem konsekrowanym jest tym potrzebniejsze, im bardziej zdajemy sobie sprawę z kryzysu, który nastąpił w życiu zakonnym po ostatnim Soborze. Winnym tego kryzysu nie był oczywiście Sobór, ani tym bardziej dekret Perfectae caritatis, ile raczej sami zakonnicy, którzy zaczęli ulegać światowym modom, zapominając o własnych korzeniach. Niektóre zgromadzenia bardziej zaufały ówczesnym teoriom psychologicznym, socjologicznym i politycznym niż Ewangelii i nauczaniu Kościoła. Uwierzyły bardziej we Freuda i Marksa niż w Ewangelię. (…) Ten kryzys trwał długo. Jeszcze za czasów pontyfikatu Jana Pawła II dochodziło do napięć między niektórymi zgromadzeniami a Stolicą Apostolską (np. w sprawie teologii wyzwolenia czy moralności seksualnej) i dopiero Synod Biskupów o życiu konsekrowanym i posynodalna adhortacja apostolska Vita consecrata św. Jana Pawła II (1996) przyniosły pewien impuls do zmian na lepsze. Mniej zideologizowane pokolenia zakonne, bliższe autentycznej wierze Kościoła, ocknęły się dopiero za czasów Benedykta XVI. Na szczęście, w doświadczonej przez marksizm Polsce tego rodzaju kuszenie nie dotknęło życia zakonnego.

Fragment homilii wygłoszonej z okazji inauguracji Roku Życia Konsekrowanego, 29 XI 2014 r.

Comments are closed.