Rok Życia Konsekrowanego

„Tak” na całe życie

„To «tak» jest na miarę człowieka. Najpierw jest miarą jego godności osobistej, a potem
miarą jego mocy i wysiłku. Potrzeba wierności, aby pełnić to „tak” przez całe życie”. Te
słowa św. Jana Pawła II są rodzajem drogowskazu na realizację każdego powołania
– powołania do życia konsekrowanego w szczególności. W I Niedzielę Adwentu rozpoczęty
został w całym Kościele Rok Życia Konsekrowanego. Ogłoszony po raz pierwszy
w historii Kościoła powszechnego przez Ojca Świętego Franciszka, zbiega się
z 50. rocznicą ogłoszenia przez Sobór Watykański II dekretu o życiu konsekrowanym
Perfectae caritatis – „O przystosowanej do współczesności odnowie życia zakonnego”
(Watykan 1965). RŻK będzie trwał w Kościele 14 miesięcy, tj. do 2 lutego 2016 – Święta
Ofiarowania Pańskiego, w którym obchodzimy Światowy Dzień Życia Konsekrowanego.

 

– Od momentu ukazania się deklaracji Perfectae caritatis rzadko która dziedzina życia kościelnego – zaznacza o. prof. Jacek Salij OP – była przedmiotem tak troskliwej uwagi Stolicy Apostolskiej, jak właśnie życie konsekrowane: – Niech będzie wiernie zachowana i coraz bardziej jaśnieje właściwym sobie duchem, zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, czcigodna instytucja życia monastycznego, która, istniejąc przez tyle wieków, położyła wielkie zasługi dla Kościoła i społeczności ludzkiej. Szczególnym obowiązkiem mnichów przebywających w murach klasztornych jest pełnienie pokornej, a zarazem szlachetnej służby, czy to oddając się w życiu ukrytym całkowicie kultowi Bożemu [wspólnoty klauzurowe], czy podejmując zgodnie ze swoją regułą dzieła apostolskie lub uczynki miłosierdzia chrześcijańskiego (por. dekret Perfectae caritatis, nr 9). O aktualności dzieła i misji klasztorów klauzurowych, oddanych modlitwie – którym poświęcony jest niniejszy Numer Specjalny Tygodnika Rodzin Katolickich „Źródło” – tak się wyraża Sobór Watykański II:  „Instytuty, które całkowicie są ukierunkowane na kontemplację, tak że ich członkowie w samotności i w milczeniu, w ciągłej modlitwie i ochoczej pokucie są otwarci  wyłącznie na Boga, w Mistycznym Ciele Chrystusa, w którym wszystkie członki nie spełniają tej samej czynności (Rz 12,4), zawsze zachowują znamienitą cząstkę (…). Składają bowiem Bogu wspaniałą ofiarę chwały, Ludowi Bożemu przydają blasku przez przeobfite owoce świętości, zachęcają go przykładem i przyczyniają się do jego wzrostu dzięki tajemniczej płodności apostolskiej. Tak więc są ozdobą Kościoła i zdrojem łask niebieskich” (dekret Perfectae caritatis, nr 7). Wielkim przyjacielem, ale także teologiem życia konsekrowanego, był św. Jan Paweł II, który nawet jako młody kapłan sam marzył o wstąpieniu do zakonu karmelitów. Życiu konsekrowanemu poświęcił Ojciec Święty mnóstwo swoich przemówień, cykl 19 katechez środowych (1994/95). Ponadto, cytowany powyżej we fragmentach, dekret soborowy jest w refleksji Jana Pawła II bardzo istotnym punktem odniesienia. Także nasz rodak na Stolicy Piotrowej ustanowił Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, w orędziu z 6 stycznia 1997 r., w Święto Ofiarowania Pańskiego (2 lutego). Doktrynalnie najważniejszym dokumentem Jana Pawła II na temat życia konsekrowanego jest posynodalna adhortacja Vita consecrata (1996 r.). To jakby teologiczna suma życia konsekrowanego. Jest to bardzo znaczący dokument, do którego często się odwołujemy. Trzeba jednak podkreślić, że właśnie Sobór Watykański II dał nowy impuls do rozpoznania niezwykle istotnego miejsca życia konsekrowanego w Kościele. Obecnie otwarty RŻK niesie z sobą nowe wyzwania. – Mam nadzieję, że będzie on impulsem do nowej radości z naszego powołania – wyznaje siostra Leticja Niemczura CSS, przewodnicząca Konferencji Wyższych Przełożonych Żeńskich Zgromadzeń Zakonnych – ale także, czasem otwartych drzwi do naszych domów zakonnych i klasztorów. Papieską inicjatywę z radością przyjęto także w klasztorach kontemplacyjnych – dodaje siostra Leticja. I choć siostry nie mogą otworzyć drzwi do klauzury, to jednak liczą a większe zainteresowanie zarówno ze strony duchownych, jak i wieckich. Również ten Numer Specjalny „Źródła” ma służyć tej misji. Jak podkreśla siostra Stefania Polkowska OSB, przeorysza benedyktynek klauzurowych w Staniątkach, ten czas powinno się wykorzystać na dobrą „promocję” życia konsekrowanego. – Chciałabym, aby więcej osób dowiedziało się o naszej posłudze i powołaniu. Ludzie nie wiedzą, po co my  jesteśmy i jaki sens ma nasze życie. Informować trzeba zarówno świeckich, jak i księży  oraz kleryków w seminariach. Musimy przekazywać ludziom na zewnątrz, że jesteśmy w ich świecie! Ojciec Święty Franciszek ogłaszając RŻK pragnie, aby stał się on  okazją do

Ojciec Święty Franciszek w trakcie podpisywania jednego z watykańskiech dokumentów

refleksji nad powołaniem oraz szansą na wypromowanie życia zakonnego we współczesnym świecie. W parze z tymi dążeniami musi jednak kroczyć refleksja o wymiarze duchowym oraz modlitwa. To właśnie za siostry zakonne, zakonników i osoby konsekrowane instytutów świeckich modlić się będzie przez 14 miesięcy cały Kościół powszechny. Trzeba nam wszystkim „ekstremalnego” życia Ewangelią. Potrzeba „rozeznania” ewangelicznego nowego wina w nowych bukłakach – czyli instytucjonalnych form życia konsekrowanego,  zanurzonych w modlitwie, zwłaszcza tej bezinteresownej, adoracji i uwielbienia – aby „nowe wino nie stało się octem”. Ojciec Święty Franciszek w Liście Apostolskim do wszystkich osób konsekrowanych z okazji Roku Życia  Konsekrowanego, wskazując na cele i oczekiwania  tego czasu, wzywa do postawienia Chrystusa w centrum życia. Wideoprzesłanie papieskie zostało wyemitowane  podczas wieczornego czuwania w rzymskiej Bazylice Matki Bożej Większej. „Niezbędne jest opowiedzenie swojej historii, aby zachować żywą tożsamość – pisze Papież – jak również umocnić jedność rodziny zakonnej i poczucie przynależności jej członków. Nie chodzi o robienie wykopalisk i kultywowanie bezużytecznych nostalgii, ale raczej o odkrywanie na nowo drogi minionych pokoleń, aby uchwycić w niej inspirującą iskrę, ideowość, plany, wartości, które ją pobudzały, począwszy od założycieli i założycielek, od pierwszych wspólnot. Jest to również sposób na uświadomienie sobie, jak przeżywano charyzmat na przestrzeni dziejów, jakie wyzwolił kreatywności, jakim trudnościom musiał stawić czoło i jak je przezwyciężono (…) Wszystko jest pouczające, a jednocześnie stanowi wezwanie do nawrócenia. Opowiadanie swej historii jest składaniem chwały Bogu i dziękczynieniem Jemu za wszystkie Jego dary”.

Comments are closed.