Rok Życia Konsekrowanego

W centrum Kościoła

Wspólnoty o charakterze kontemplacyjnym prowadzą życie w klauzurze. Kościół powierza im najważniejszą cząstkę swojego posłannictwa – uwielbienie Boga i wstawiennictwo za braci. Poświęcają się one życiu kontemplacyjnemu, aby poznać i kontemplować Chrystusa, a przez Chrystusa samego Boga.

Za pontyfikatu św. Jana Pawła II na Watykanie powstała żeńska wspólnota klauzurowa. Niewielki rozmiarami konwent Mater Ecclesiae – Matki Kościoła, położony w Ogrodach Watykańskich, przez wiele lat kontynuował – poprzez pobyt w nim kolejnych wspólnot klauzurowych – misję nieustannej modlitwy za Ojca Świętego, pracowników watykańskich urzędów i całego Kościoła. Jest ona – jak to wielokrotnie podkreślali ostatni papieże – bardzo cenna dla ich posługi Kościołowi powszechnemu. Misja ta zaczęła się jednak jakby „z przypadku”. Kiedy za pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II dokonano przeglądu zakonów obecnych w Watykanie, okazało się, że nie ma wśród nich wspólnoty kontemplacyjnej. Św. Janowi Pawłowi II bardzo zależało, aby mogła powstać. Ten podniosły zamysł udało się zrealizować 13 maja 1994 r. Dom, w którym wcześniej mieszkały rodziny watykańskich pracowników, zamieniony został na mały klasztor z niewielkim ogródkiem. Wstępnie ustalono, że jednorazowa kadencja sióstr z danej kontemplacyjnej wspólnoty trwać będzie pięć lat. Jako pierwsze w Ogrodach Watykańskich, w Mater Ecclesiae, zamieszkały siostry klaryski. Ich miejsce zajęły następnie siostry karmelitanki,  benedyktynki i wizytki. Od października 2009 r. żyło tam siedem sióstr wizytek. Sześć z nich było Hiszpankami, jedna Włoszką. Pochodziły z sześciu klasztorów z czterech krajów, a zarazem z trzech kontynentów (Europa, Ameryka, Afryka). Reprezentowały cały Zakon Nawiedzenia NMP, którego przedstawicielki mają swoje wspólnoty w różnych częściach świata. Z uwagi na dużą ilość zgłoszeń wspólnot, które pragnęłyby być reprezentowane na Watykanie, kadencja pobytu każdej z nich miała być skrócona do trzech lat. Zdecydowano także, że większość sióstr powinna pochodzić z tego samego kraju, co pozwoliłoby na podjęcie regularnego życia wspólnotowego i powierzonej misji bezpośrednio po przybyciu – bez tracenia czasu na naukę języka, ujednolicanie zwyczajów zakonnych, itd. Modlitwę, post i umartwienia siostry splatały z codziennymi zajęciami: troską o ogródek klasztorny, naprawą szat liturgicznych, przygotowywaniem różańców, bielizny kielichowej (jako dary dla misji, parafii, wspólnot). Swoje intencje Ojciec Święty przekazywał mieszkankom Mater Ecclesiae na piśmie lub przez współpracowników. Wspólnota wizytek – jak dotąd – okazała się ostatnią. W Mater Ecclesiae zamieszkał emerytowany Ojciec Święty Benedykt XVI. Wspólnoty klauzurowe „wzrastając w miłości w samym centrum Kościoła, przez tajemniczą płodność przyczyniają się do wzrostu ludu Bożego, a swym życiem ukrytym proroczo przepowiadają, że jedyną szczęśliwością naszą jest Chrystus: obecnie przez łaskę, a kiedyś w przyszłości – przez chwałę”.

Comments are closed.