Słowa kapłana

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (5)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

„Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami” (J 1,14) – to zdanie powtarzamy codziennie odmawiając „Anioł Pański”, a szczególnie rozważamy ten fragment Ewangelii w okresie Bożego Narodzenia. Na świecie było Słowo, a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli” (J 1,10-11). Tak było dwa tysiące lat temu, tak jest dzisiaj. Słowo Wcielone przychodzi do człowieka, do rodziny, do świata – swojej własności, a swoi Go nie przyjmują. „Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1,12). W narodzeniu Pana Jezusa, w Jego Osobie, śmierci i zmartwychwstaniu rozpoznajemy naszą godność i nasze powołanie. Św. Paweł pisze, że „w Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem” (Ef 1,4). Zostaliśmy powołani do świętości i zbawienia. W małżeństwie i rodzinie poszczególne osoby realizują indywidualnie swe powołanie, a jednocześnie wspierają się modlitwą, miłością, wspólnym niesieniem Krzyża, odczytywaniem woli Bożej w życiu małżeńskim i rodzinnym. Rodzice przykładem życia, w rozmowach, stwarzając religijną atmosferę w domu, pomagają dzieciom odczytać powołanie, przyjąć i realizować Boże zamierzenia. W Księdze Syracydesa czytamy: „Przed wiekami… mię stworzył i już nigdy istnieć nie przestanę” (Syr 24,9). Te słowa możemy odnieść do każdego człowieka, którego Bóg od wieków zamierzał stworzyć, którego powołał do istnienia w czasie poczęcia i który będzie istniał bez końca także w uwielbionym ciele. „W Jego obecności zaczęłam pełnić świętą służbę” (Syr 24,10). To zdanie możemy odnieść do rodziny, do zawarcia małżeństwa, do codziennej służby w rodzinie: obowiązki małżeńskie, rodzicielskie, praca, modlitwa, cierpienie, Eucharystia. „Kapłaństwo powszechne wiernych przeżywane w małżeństwie – sakramencie, stanowi dla małżonków i dla rodziny podstawę powołania i misji kapłańskiej, która przemienia ich codzienne życie w duchową ofiarę przyjemną Bogu przez Jezusa Chrystusa” (św. Jan Paweł II, adh. Familiaris consortio, 59).

Propozycja refleksji

Czy wykorzystaliśmy święta Bożego Narodzenia, wigilię, pasterkę, by złagodzić spory, umocnić miłość, spotkać się ze sobą przy żłóbku betlejemskim?

Comments are closed.