Słowa kapłana

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (12)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Św. Marek Ewangelista zapisał słowa, które Pan Jezus wypowiedział na początku publicznej działalności: „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,15). Syn Boży przyjął ludzką naturę. Przez Wcielenie i dzieło Odkupienia przybliżyło się królestwo Boże. Odpowiedzią człowieka na dar przybliżenia się królestwa Bożego jest nawrócenie i wiara. Nawrócenie jest łaską Bożą, o którą trzeba wciąż prosić. Ale nawrócenie jest też postawą człowieka, wysiłkiem jego umysłu, woli i serca. Niekiedy odnosimy słowo „nawrócenie” do człowieka, który nie wierzy, do człowieka obojętnego religijnie, do kogoś, kto jest opanowany przez nałóg, przez kłamstwo, nienawiść, chciwość i grzechy nieczyste. Nawrócenie jest zmianą myślenia, uznania swojej winy, rozpoczęcia wewnętrznej walki z grzechem w sobie i wokół siebie. Nie potrafimy się nawrócić bez Bożej pomocy. Bóg daje nam moc Ducha Świętego, abyśmy uwierzyli w Boga, który jest Miłością. Boża łaska pomaga nam uznać nasz grzech, naszą słabość, ale pomaga nam uwierzyć, że mogę się zmienić i wszystko zacząć od nowa. Jest rzeczą trudną uznać swój grzech, powiedzieć „moja wina”. Dużo łatwiej przychodzi nam oskarżać drugiego człowieka, począwszy od męża, żony, teściów, sąsiadów. Myślimy i mówimy: „On powinien się zmienić”; „Ona jest przyczyną wszystkich kłótni w domu”. Wiele razy powtarzamy: „Gdybyś chciał, to przestałbyś pić”; „Gdybyś chciał, zainteresowałbyś się dziećmi”. O sobie czasem myślimy: „Gdybym mógł, to bym się zmienił, ale… już taki jestem”. Pan Jezus na początku publicznej działalności udał się na pustynię, tam pościł i modlił się. Tam był kuszony przez szatana. Nas również szatan kusi, usprawiedliwia nasze złe postępowanie, zniechęca do duchowego wysiłku. Nasz ratunek w Jezusie Miłosiernym, w Jego przebaczeniu, w indywidualnej i wspólnej modlitwie. W swej bezradności klękajmy, prośmy Boga i ludzi o pomoc. „Obejmując ludzką rzeczywistość miłości małżeńskiej z tym wszystkim, co ona zawiera, sakrament uzdalnia oraz zobowiązuje chrześcijańskich małżonków i rodziców do życia odpowiadającego powołaniu ludzi świeckich, a więc do tego, by szukać Królestwa Bożego zajmując się sprawami świeckimi i kierując nimi po myśli Bożej” (św. Jan Paweł II, adh. Familiaris consortio, 47).

Propozycja refleksji

Co uczynię w Wielkim Poście, aby zbliżyć się do Pana Jezusa Ukrzyżowanego i co uczynię, aby przybliżyć rodzinę do wiary? Droga Krzyżowa, Gorzkie Żale, przypominanie rodzinie o poście piątkowym, o rekolekcjach!

Comments are closed.