Tydzień liturgiczny

PIĄTY TYDZIEŃ WIELKANOCNY 4–9 V 2015

Poniedziałek

Dz 14,5–18; J 14,21–26

Słowo Boże: Barnabę nazwali Zeusem, a Pawła Hermesem (…). A kapłan Zeusa, który miał świątynię przed miastem, przywiódł przed bramę woły i przyniósł wieńce i chciał razem z tłumem złożyć ofiarę. Na wieść o tym apostołowie rozdarli swe szaty… Uzdrowienie dokonane przez apostołów musiało zrobić mocne wrażenie, skoro tłum wziął ich za bogów. Lecz trzeźwo stąpający po ziemi uczniowie Pana wiedzieli, że to Zbawiciel jest dawcą łaski uzdrowienia i nawet im na myśl nie przyszło, by sobie uzurpować jakąś korzyść. To ważne, bo nie wolno nam ubóstwiać człowieka, którym posługuje się Jezus, ani posługującemu nie wolno się wynosić ponad społeczność. Jezu, udziel ducha pokory tym, którzy w Twoim imieniu służą wspólnocie Kościoła. Niech zachowają w sercu prostotę i bezinteresowność. Niech będą wolni od wyniosłości i niech zachowają więź z braćmi, do których zostali posłani.

Wtorek

Dz 14,19–28; J 14,27–31a

Słowo Boże: Podburzyli tłum, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, sądząc, że nie żyje. Kiedy go jednak otoczyli uczniowie, podniósł się i wszedł do miasta, a następnego dnia udał się razem z Barnabą do Derbe. Podburzony tłum atakujący i kamienujący Pawła to nic innego jak tak zwana dziś opinia publiczna. Tak naprawdę nikt nie wie, co to znaczy. Czy to opinia większości? Czy to zdanie dziennikarzy? Czy to interes właścicieli mediów? Czy to propaganda polityków? A może wypowiedzi dyżurnych autorytetów? Opinia publiczna… A co na to Pan? To najważniejsze pytanie, o którym nie może nigdy zapomnieć uczeń Chrystusa. Jezu, pomóż mi zachować dystans wobec opinii innych. Wlej w moje serce odwagę, bym nie lękał się jasno wypowiadać swych przekonań. Ale nade wszystko umocnij mnie, bym wszystko oceniał w świetle Twego słowa.

Środa

1 Kor 15,1–8; J 14,6–14

ŚWIĘTO ŚW. APOSTOŁÓW FILIPA I JAKUBA

Słowo Boże: Przekazałem wam na początku to, co przejąłem: że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem. Paweł, by przekonać słuchaczy o wszystkim, co dotyczy życia Jezusa, w szczególności zmartwychwstania, odwołuje się do Pisma. Dla żydów zasadniczym argumentem jest zgodność głoszonych treści z zapowiedziami proroków. Z tej też racji Apostoł powtarza i to nie raz: męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa były zapowiedziane. I spełniły się dokładnie. Nie przez przypadek, ale z woli Boga. Boże, Ty w swej mądrości tak prowadzisz ludzkość, by każdy człowiek mógł stopniowo odkryć Twój plan, który realizujesz od wieków. I dziś ten plan wciąż się rozwija, obejmując także mnie. Bądź uwielbiony, Panie.

Czwartek

Dz 15,7–21; J 15,9–11

Słowo Boże: Dlaczego więc teraz Boga wystawiacie na próbę, wkładając na uczniów jarzmo, którego ani ojcowie nasi, ani my sami nie mieliśmy siły dźwigać. Czy Prawo jest jarzmem, którego nie sposób udźwignąć? Czy przykazania to ślepa uliczka bez wyjścia? Nie, to tylko ludzki błąd: Izrael odczytał wymagania, jakie postawił Bóg, ale zapomniał o obietnicy łaski. Skupił się na poprawności swych czynów, ale  zapomniał o żywym Bogu. Tak dzieje się i dziś, gdy wciąż myślimy o wymaganiach nam postawionych, a zapominamy o łasce Boga. Miłosierny Panie, udzielający łaski każdemu, kto prosi, proszę za tych, którzy uginają się pod ciężarem powracających grzechów, złych nawyków i nałogów. Panie, udziel im obficie swej łaski, by odkryli, że z Tobą mogą wybrać nowe życie.

Piątek

Dz 20,17–18a.28–32.36;
Rz 8,31b–39; J 10,11–16

UROCZYSTOŚĆ ŚW. STANISŁAWA BM

Słowo Boże: Uważajcie na samych siebie i na całe stado, nad którym Duch Święty ustanowił was biskupami, abyście kierowali Kościołem Boga, nabytym własną Jego krwią. Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne. To Bóg powołuje osoby, które podejmują posługę czuwania, które niosą odpowiedzialność za wiarę pozostałych. W tym celu Duch Święty ustanowił biskupów. To słudzy jedności, wyczuleni na potrzeby i bolączki wspólnoty, służący przede wszystkim charyzmatem nieskażonej wiary. Skuteczność ich posługi rodzi się z modlitwy wspólnoty. Także moja modlitwa jest tu niezbędna. Duchu Święty, proszę za mojego biskupa, który w Twoim imieniu kieruje Kościołem. Jestem w Kościele, potrzebuję posługi biskupa, dlatego proszę: Panie, niech ten, którego postawiłeś jako mojego pasterza, wiernie Tobie służy.

Sobota

Dz 16,1–10; J 15,18–21

Słowo Boże: Przybywszy do Myzji, próbowali przejść do Bitynii, ale Duch Jezusa nie pozwolił im, przeszli więc Myzję i zeszli do Troady. W nocy miał Paweł widzenie: jakiś Macedończyk stanął przed nim i błagał go słowami: „Przepraw się do Macedonii i pomóż nam!”. Zaraz po tym widzeniu staraliśmy się wyruszyć do Macedonii w przekonaniu, że Bóg nas wezwał… Dlaczego Duch nie pozwolił Apostołom udać się do Bitynii, a poprowadził akurat do Macedonii? Być może odpowiedź kryje się w ludzkim sercu. Jeśli raz zrozumieliśmy wolę Pana, to nie znaczy, że automatycznie ją już będziemy odkrywać. Przeciwnie, każdy dzień, nowe otoczenie, nowe warunki wymagają nowego rozeznania, co może być bolesne, ale jest konieczne, by nie realizować własnych projektów. Panie, proszę za wszystkich odpowiedzialnych za kościelne wspólnoty wiary: niech będą ludźmi gotowymi do ciągłego rozeznawania Twej woli, by żadna ze wspólnot nie szukała własnej satysfakcji, lecz służyła Tobie.

Comments are closed.