Słowa kapłana

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (28)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Pan Jezus nauczał o królestwie Bożym w przypowieściach. Królestwo Boże „jest jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta… wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gromadzą się w jego cieniu” (Mk 4,31–32). To porównanie mówi o Bogu, o działaniu łaski Bożej, o mocy słowa Bożego, mocy sakramentów. Ale mówi też o człowieku, o naszej współpracy z łaską Bożą. Dobro zasiane w naszej duszy przez Boga wzrasta, przemienia nas i owocuje. Myśl wzbudzona przez Boga, natchnienia, dobre postanowienia, skierowują nas ku temu, co lepsze. Naszym zadaniem jest przyjąć Boże ziarno, zatroszczyć się o warunki jego wzrostu. Przypowieść o ziarnie gorczycy jest ważnym drogowskazem dla małżeństwa i rodziny. Poucza nas o Bożym działaniu, szczególnie w Sakramencie Małżeństwa. Wielka jest potęga łaski Bożej. Każdy z małżonków, strzegąc Bożych skarbów w swym sercu, musi wciąż zastanawiać się jak pomóc współmałżonkowi, by ziarno gorczycy owocowało w nim, owocowało umacnianiem wzajemnej więzi oraz troską o wychowanie dzieci. Nie wolno lekceważyć spraw, które wydają się być mało ważne, na przykład codzienną modlitwę, wypełnianie swoich obowiązków w pracy czy w domu. Porównanie rodziny do ziarnka gorczycy ostrzega przed tolerowaniem zła, grzechu – w sobie i w rodzinie. Małe kłamstwo, mała nieuczciwość, nieczystość nie usunięta zawczasu, może stopniowo niszczyć wiarę i niszczyć miłość, zaufanie w rodzinie. Wierność w małym nie oznacza przesadnej drobiazgowości. Nie można nieustannie upominać drugiego, w rodzinie czy w pracy. Ale wierność w codzienności przygotowuje nas do wierności w godzinie próby. Św. Paweł przypomina o tym, co najważniejsze: „Jesteśmy pielgrzymami… według wiary, a nie dzięki widzeniu postępujemy… Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre” (2 Kor 5,6–10). „Aby służąc Chrystusowi w bliźnich, przywodzili również braci swoich pokorą i cierpliwością do Króla, któremu służyć – znaczy panować” (św. Jan Paweł II, adh. Familiaris consortio, 63).

Propozycja refleksji

Czy doceniam w życiu rodzinnym rzeczy, sprawy małe, drobne? Czy pamiętam o ważności rzeczy małych w wychowaniu dzieci? Ale czy nie jestem zbyt drobiazgowy, co przejawia się np. w ustawicznym upominaniu i narzekaniu?

Comments are closed.