Kalendarium życia

3 sierpnia 1901

– Stefan Wyszyński urodził się we wsi Zuzela nad Bugiem, w rodzinie organisty Stanisława Wyszyńskiego i jego żony Julianny z Karpiów.

1910

– Rodzina Wyszyńskich przeniosła się do Andrzejewa, gdzie dziewięcioletni Stefan stracił matkę, która zmarła wraz z nowo narodzonym dzieckiem – Zofią, w miesiąc po porodzie. Wraz z pięciorgiem rodzeństwa był wychowany przez ojca, który poślubił Eugenię Godlewską.

1912–1920

– Uczęszczał do gimnazjum i liceum.

1920

– Wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.

3 sierpnia 1924

– Stefan Wyszyński został wyświęcony na kapłana przez ks. biskupa Wojciecha Owczarka w bazylice katedralnej we Włocławku, w kaplicy Matki Bożej.

5 sierpnia 1924

– Odprawił prymicyjną Mszę św. przed cudownym obrazem Matki Bożej Jasnogórskiej.

1924–1925

– Duszpasterzował jako wikariusz katedry włocławskiej, był prefektem w szkole przy fabryce „Celuloza” oraz redaktorem „Słowa Kujawskiego” – dziennika diecezjalnego.

1925–1929

– Studiował na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, zajmując się katolicką nauką społeczną i ekonomią. W czasie studiów był wicedyrektorem konwiktu księży studentów oraz prowadził duszpasterstwo Stowarzyszenia Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” i w „Bratniaku”. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim spotkał ks. Władysława Korniłowicza, który został jego ojcem duchowym.

Czerwiec 1929

– Obronił doktorat z prawa kanonicznego pt. „Prawa rodziny, Kościoła i państwa do szkoły”.

1929–1930

– W celach naukowych odwiedził Austrię, Włochy, Francję, Belgię, Holandię i Niemcy, gdzie zajmował się kwestiami doktryn i ruchów społecznych, m.in. katolickimi związkami zawodowymi organizacjami robotniczymi młodzieży. Po powrocie opublikował „Główne typy Akcji Katolickiej za granicą”.

1931

– Objął funkcję wikariusza katedry włocławskiej oraz sekretarza Liceum im. Piusa X, jednocześnie wykładał w Seminarium Duchownym we Włocławku, był dyrektorem Diecezjalnych Dzieł Misyjnych.

1931–1932

– We Włocławku, przy Chrześcijańskich Związkach Zawodowych, prowadził Uniwersytet Robotniczy, wykładając zasady chrześcijańskiej nauki społecznej.

1932–1939

– Był promotorem sprawiedliwości i obrońcą węzła małżeńskiego, następnie sędzią Sądu Biskupiego w Kurii Włocławskiej. Jednocześnie stał na czele Sodalicji Mariańskiej Ziemian Ziemi Kujawsko-Dobrzyńskiej. W tym okresie był także redaktorem naczelnym „Ateneum Kapłańskiego”, opublikował ponad sto prac z zakresu nauki społecznej Kościoła. W 1937 roku został powołany przez Prymasa Augusta Hlonda do Rady Społecznej przy Prymasie Polski.

Wrzesień 1939

– Po wybuchu II wojny światowej próbował dotrzeć do Lublina, po powrocie zajął się organizowaniem nauki w Seminarium Duchownym we Włocławku.

Październik 1939

– Po wkroczeniu gestapo do Seminarium Duchownego we Włocławku, w ostatniej chwili – na polecenie ks. bpa Michała Kozala – wyjechał z miasta, ukrył się i uniknął aresztowania przez Niemców.

Lipiec 1940 – październik 1941

– W Kozłówce – na prośbę ks. Władysława Korniłowicza – objął opieką duchową przesiedlone dzieci i siostry z Zakładu dla Niewidomych w Laskach.

Październik 1941

– Dla poratowania zdrowia w związku z chorobą płuc, wyjechał do Zakopanego, gdzie został aresztowany w łapance. Nim ustalono jego tożsamość, udało się mu jednak zbiec.

Czerwiec 1942 – 1 sierpnia 1944

– Był kapelanem Zakładu dla Niewidomych w Laskach, jednocześnie prowadził działalność duszpasterską i konspiracyjną w Warszawie.

1 sierpnia – 2 października 1944

– Pod pseudonimem „Radwan II” pełnił funkcję kapelana Armii Krajowej na warszawskim Żoliborzu oraz kapelana szpitala powstańczego w Laskach.

Luty 1945

– Powrócił do Włocławka, gdzie został rektorem Seminarium Duchownego (od 19 marca). Jednocześnie był proboszczem w dwu parafiach, redaktorem tygodnika diecezjalnego „Ład Boży”, „Kroniki Diecezji Włocławskiej” i „Ateneum Kapłańskiego”.

4 marca 1946

– Ojciec Święty Pius XII mianował ks. Stefana Wyszyńskiego biskupem lubelskim.

12 maja 1946

– Z rąk Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda otrzymał na Jasnej Górze konsekrację biskupią, przyjmując zawołanie „Soli Deo” (Samemu Bogu). Ingres do katedry lubelskiej odbył 26 maja.

12 listopada 1948

– Po śmierci Prymasa Polski ks. kard. Augusta Hlonda, Ojciec Święty Pius XII mianował ks. bpa Wyszyńskiego arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim czyli Prymasem Polski. Ingres do katedry gnieźnieńskiej odbył 2 lutego 1949, a 6 lutego do katedry warszawskiej.

Fot. J. Szarek

14 kwietnia 1950

– Pragnąc ratować Kościół w Polsce – idąc na ustępstwa – podpisał ugodowe porozumienie pomiędzy Episkopatem a komunistycznym rządem, który jednak wkrótce złamał jego postanowienia (m.in. aresztowanie ks. bpa kieleckiego Czesława Kaczmarka, represje wobec duchownych, likwidacja nauki religii, usunięcie administratorów katolickich, wymuszenie mianowania w ich miejsce duchownych uległych komunistom).

3 lutego 1951

– Spotkanie Prymasa Polski z komunistycznym prezydentem Bolesławem
Bierutem; kolejne 12 maja po powrocie z Rzymu.

2 kwietnia 1951

– Prymas po raz pierwszy wyjechał do Rzymu z wizytą „ad limina apostolorum”, dwukrotnie rozmawiał z Ojcem Świętym Piusem XII na temat sytuacji polskiego Kościoła
pod komunistycznymi rządami.

Kwiecień 1952

– Prowadził rozmowy z członkiem Biura Politycznego KC PZPR Franciszkiem Mazurem w celu powstrzymania prześladowań Kościoła (m.in. sytuacja na tzw. Ziemiach Odzyskanych, sprawy obsadzania stanowisk duchownych). W następnych miesiącach komuniści przeprowadzili likwidację niższych seminariów duchownych, nowicjatów zakonnych, prasy katolickiej, uderzyli w naukę religii, budowę świątyń, rozpoczęli konfiskatę budynków kościelnych, nie uznali nowo tworzonych parafii, usunęli biskupów z ich diecezji, narzucając swych kandydatów.

12 stycznia 1953

– Na konsystorzu w Rzymie Pius XII mianował go kardynałem, ale komunistyczne władze odmówiły paszportu ks. kard. Wyszyńskiemu. W Polsce nasiliła się fala represji wobec Kościoła. Kolejne rozmowy Prymasa z przedstawicielami reżimu nie przyniosły ich złagodzenia, a władze wydały dekret (9 lutego 1953) o obsadzaniu stanowisk duchownych, który uderzał w jurysdykcję Kościoła.

8 maja 1953

– W imieniu Episkopatu Polski zebranego na konferencji w Krakowie ks. kard. Wyszyński wystosował memoriał do komunistycznych władz, wyliczając w nim krzywdy doznane przez Kościół i informując, że nie może pójść na dalsze ustępstwa „Non possumus” (nie możemy)… „Rzeczy Bożych na ołtarzach cesarza składać nie wolno”.

25/26 września 1953

– Nocą funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa aresztowali Prymasa Polski ks. kard. Wyszyńskiego, wywożąc go do Rywałdu. Przebywał następnie w Stoczku koło Lidzbarka Warmińskiego, w Prudniku Śląskim i Komańczy.

8 grudnia 1953

– Prymas Polski dokonał Aktu osobistego oddania się Matce Najświętszej.

16 maja 1956

– Ksiądz Prymas, we wspomnienie św. Andrzeja Boboli, napisał tekst Ślubów Jasnogórskich, będących programem moralnego przygotowania narodu do Milenium Chrztu Polski. Trzy miesiące później przygotował koncepcję Wielkiej Nowenny Tysiąclecia.

26 sierpnia 1956

– Z udziałem milionowej rzeszy wiernych, na Jasnej Górze odbyły się Jasnogórskie Śluby Narodu. Nieobecnego, uwięzionego Prymasa symbolizował pusty tron z bukietem białych lilii.

28 października 1956

– Po trzyletnim uwięzieniu, Prymas Polski został zwolniony i powrócił do Warszawy, obejmując wszystkie swe funkcje. Wcześniej wymógł na władzach przywrócenie praw Kościoła i naprawienie wyrządzonych krzywd.

3 maja 1957

– Prymas zainaugurował Wielką Nowennę – dziewięcioletni czas przygotowania Narodu Polskiego do obchodów Milenium Chrześcijaństwa.

6 maja 1957

– Wyjechał do Rzymu, gdzie przebywał ponad miesiąc. Ojciec Święty Pius XII wręczył mu wówczas kapelusz kardynalski.

20 czerwca 1957

– W czasie kazania na procesji Bożego Ciała w Warszawie zapowiedział peregrynację po wszystkich parafiach kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.

21 lipca 1958

Fot. J. Szarek

– W ramach nasilających się represji SB przeprowadziło rewizję w Instytucie Prymasowskim Ślubów Narodu na Jasnej Górze, co było zapowiedzią ataku reżimu w milenijny program Prymasa.

28 października 1958

– Uczestniczył w konklawe, które dokonało wyboru Ojca Świętego Jana XXIII.

21 czerwca 1963

– Wziął udział w konklawe, które wybrało Ojca Świętego Pawła VI.

21 listopada 1964

– Ojciec Święty Paweł VI ogłosił – podczas Soboru Watykańskiego II – Maryję Matką Kościoła, na prośbę Prymasa Polski i biskupów biorących udział w obradach Soboru (1962–1965).

18 stycznia 1965

– Polscy biskupi wystosowali do biskupów niemieckich list „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie”, co wzmogło ataki komunistów na Kościół.

3 maja 1966

– W atmosferze propagandowej nagonki na polski Kościół i szykan komunistów (m.in. nie wpuścili do Polski Ojca Świętego Pawła VI), odbyły się centralne uroczystości milenijne na Jasnej Górze, gdzie Prymas wraz z Episkopatem dokonał „Aktu całkowitego Oddania Polski w niewolę Matce Chrystusowej za wolność Kościoła w Ojczyźnie i w świecie”. Komuniści „aresztowali” peregrynujący po Polsce obraz Matki Bożej Częstochowskiej, który do 1972 roku zastąpiły puste ramy.

Grudzień 1970

– Prymas wygłosił uspokajające kazania, aby powstrzymać rozlew krwi w czasie tłumienia przez reżim robotniczych protestów na Wybrzeżu.

5 września 1971

– Wraz z Episkopatem Polskim dokonał na Jasnej Górze „Aktu oddania Maryi, Matce Kościoła całej rodziny ludzkiej”.

26 czerwca 1972

– Ojciec Święty Paweł VI ustanowił nowe diecezje na tzw. Ziemiach Odzyskanych, co normalizowało sytuację Kościoła, nie uregulowaną od końca II wojny światowej.

13, 20 i 27 stycznia 1974

– W warszawskim kościele pw. Świętego Krzyża Prymas wygłosił pierwszy cykl kazań poświęconych tematyce społecznej. Domagał się w nich poszanowania deptanych i odebranych przez komunistów, należnych Narodowi polskiemu praw. Kazania Świętokrzyskie były kontynuowane w następnych latach.

25 listopada 1975

– Rada Główna Episkopatu wystosowała „Pro memoria” w sprawie zapowiadanych zmian w konstytucji PRL; 9 stycznia 1976 kolejny protest Episkopat wysłał do przewodniczącego Rady Państwa.

1976

– Prymas ogłosił program przygotowań Narodu do jubileuszu 600-lecia Jasnej Góry – „Sześć lat wdzięczności za sześć wieków obecności” – przypadającego w 1982 roku.

16 października 1978

– Wziął udział w konklawe, które wybrało na Stolicę Piotrową ks. kard. Karola Wojtyłę, a następnie uczestniczył w uroczystościach inauguracji pontyfikatu (22 października). Do historii przeszła scena, gdy Jan Paweł II podniósł i objął składającego mu hołd Prymasa Wyszyńskiego, całując go w prymasowski pierścień.

2–10 czerwca 1979

– Podejmował w Polsce, podczas I pielgrzymki do Ojczyzny, Ojca Świętego Jana Pawła II.

23 grudnia 1979

– Prymas Polski nazwał „barbarzyństwem, dla którego brak słów oburzenia”, próbę odgrodzenia Jasnej Góry od miasta trasą szybkiego ruchu.

26 sierpnia 1980

– Kazanie, w którym podczas fali strajków wezwał do „dojrzałości narodowej i obywatelskiej” oraz skrytykował „propagowaną ateizację, która podrywała więź i siłę kulturalną milenijnego Narodu”.

Fot. J. Szarek

1980–1981

– Wspierał moralnie i duchowo wolnościowe aspiracje wyrażone w powstałym ruchu „Solidarności”, angażując się m.in. w zmagania na rzecz legalizacji niezależnej reprezentacji polskiej wsi – NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność”, co nastąpiło tuż przed jego śmiercią (12 maja).

2 lutego 1981

– W Gnieźnie Prymas powiedział: „Jeżeli pracownicy przemysłowi uzyskali prawo zrzeszania się, to trzeba to prawo przyznać również i pracownikom rolnym”.

6 lutego 1981

– Ponownie przyjął przedstawicieli NSZZ „Solidarność” z Lechem Wałęsą i wygłosił przemówienie do delegacji „Solidarności Wiejskiej”, udzielając jej pełnego poparcia.

15 kwietnia 1981

– Ogłoszono komunikat sekretariatu Prymasa Polski o jego chorobie i wezwano do modlitw w Jego intencji.

3 maja 1981

– Chory Prymas w uroczystość NMP Królowej Polski udzielił wiernym arcypasterskiego błogosławieństwa z domu arcybiskupów warszawskich.

13 maja 1981

– Wiadomość o zamachu na Ojca Świętego Jana Pawła II dotarła do śmiertelnie chorego Prymasa.

16 maja 1981

– Ksiądz kardynał przyjął sakrament chorych.

25 maja 1981

– Prymas Polski odbył ostatnią rozmowę telefoniczną z Ojcem Świętym Janem Pawłem II.

28 maja 1981 o godz. 4.40

– Prymas Polski ks. kard. Stefan Wyszyński zmarł w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

31 maja 1981

– W Warszawie odbył się uroczysty pogrzeb Prymasa. Koncelebrze przewodniczył sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej ks. kardynał Agostino Casaroli.

29 maja 1989

– W Warszawie rozpoczął się proces beatyfikacyjny Sługi Bożego ks. kard. Stefana Wyszyńskiego, zakończony 6 lutego 2001 roku.

28 maja 2013

– W Szczecinie zamknięto diecezjalny proces o cudownym uzdrowieniu młodej kobiety za wstawiennictwem Sługi Bożego ks. kard. Stefana Wyszyńskiego.

Comments are closed.