Tydzień liturgiczny

DZIEWIĘTNASTY TYDZIEŃ ZWYKŁY 10–15 VIII 2015

Poniedziałek

2 Kor 9,6–10; J 12,24–26

ŚWIĘTO ŚW. WAWRZYŃCA DIAKONA

Słowo Boże: Każdy niech przeto postąpi tak, jak mu nakazuje jego własne serce, nie żałując i nie czując się przymuszonym, albowiem radosnego dawcę miłuje Bóg. Prawdziwą rewolucję ducha przeżył Apostoł Narodów, gdy z gorliwego faryzeusza, skłonnego wszystko sprowadzać do przepisów prawa, przeszedł do postawy, którą znamionuje miara serca. Paweł zachęca, byśmy postępowali, jak nam nakazuje serce. Bo nie ma jednej miary dla wszystkich. Duch Boży prowadzi każdego właściwą mu drogą. Stąd tak różnorodna w swym kształcie jest świętość. Uwielbiam Cię, Duchu Święty, który pozostajesz wewnętrznym nauczycielem człowieka. Dla każdego masz stosowny projekt, każdemu proponujesz właściwą mu drogę świętości. Bądź uwielbiony w bogactwie swych darów.

Wtorek

Pwt 31,1–8; Mt 18,1–5.10.12–14

Słowo Boże: Zawołał potem Mojżesz Jozuego i rzekł mu na oczach całego Izraela: „Bądź mężny i mocny, bo ty wkroczysz z tym narodem do ziemi, którą Pan poprzysiągł dać przodkom, i wprowadzisz ich w jej posiadanie!”. Lud przyzwyczajony do Mojżesza teraz przeszedł pod kierownictwo Jozuego. Bóg daje nam człowieka, który pomaga i wspiera nasze rozeznanie. Ale przychodzi czas, gdy rola jego zmierza do końca. Lecz choćby nam się zdawało, że Bóg pozbawia nas tak potrzebnego oparcia, wierzmy, że za chwilę postawi kolejną osobę, która pójdzie z nami dalej. I za to Bogu niech będą dzięki. Jezu, dziękuję Ci za tylu ważnych ludzi, których spotkałem na drodze mego życia, a którzy sprawili, że odkrywałem, co dalej robić; zaczynałem na nowo rozumieć zadania, które stawiałeś, Panie. Dziękuję Ci, Jezu.

Środa

Pwt 34,1–12; Mt 18,15–20

Słowo Boże: Nie powstał więcej w Izraelu prorok podobny do Mojżesza, który by poznał Pana twarzą w twarz, ani równy we wszystkich znakach i cudach, które polecił mu Pan czynić w ziemi egipskiej. Mojżesz był dla Izraela niekwestionowanym autorytetem. Nigdy nie powstał ktoś, kto by go przewyższył. A równocześnie znamy wielu, którzy podejmowali wyjątkowe zadania i wykazali wierność swemu powołaniu. Ich wielkość jest nie mniejsza niż ta, którą osiągnął Mojżesz, bo wielkość rodzi się z wierności Bogu – niezależnie od tego, czy i jak spektakularne są nasze zadania. Jezu, mam w pamięci wielkich ludzi, którzy dokonywali nadzwyczajnych dzieł. Mam w pamięci także innych, również wielkich swą wiarą i miłością, choć nie było widać w ich życiu rzeczy spektakularnych. Za wszystkich, Panie, dziękuję.

Czwartek

Ef 1,3–6.11–12; J 19,25–27

W Archidiecezji Krakowskiej:
ŚWIĘTO NMP KALWARYJSKIEJ

Słowo Boże: Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata… Jeśli patrzymy na Maryję, współczujemy Jej w bólu przeżywanym pod krzyżem Syna, podziwiamy niezłomną wiarę, zdumiewa nas głęboka ufność, która nie opuściła Jej cierpiącego serca, to czynimy to nie dlatego, by oglądać pomnik, choćby najpiękniejszy. Czynimy to w duchu wdzięczności wobec Boga, którego łaska uczyniła wielkie rzeczy w życiu Maryi, i dlatego, że my również jesteśmy na tej samej drodze wiary. Maryjo, patrzę na Ciebie stojącą pod krzyżem nie po to tylko, by podziwiać to, co czynisz, lecz jeszcze bardziej, by pójść drogą, którą wskazujesz. Maryjo, wspieraj mnie.

Piątek

Joz 24,1–13; Mt 19,3–12

Słowo Boże: Jozue przemówił wtedy do całego narodu: „Tak mówi Pan Bóg Izraela: Ja wziąłem ojca waszego Abrahama z kraju po drugiej stronie Rzeki…”. Jozue prowadząc Izraela przypomina, co Bóg uczynił dla swego ludu, wspomina poprzedników. Bo wielcy ludzie są prawdziwą pamięcią narodu, także Kościoła. Są prawdziwymi prorokami, gdy wskazują, jak wiele uczynił Bóg. Są żywą pamięcią, która przechowuje najważniejsze wspomnienia. I dziś, gdy wiele zdarzeń można utrwalić doskonałym zapisem, żywa pamięć ludzka nie straciła na znaczeniu. Boże, dziękuję Ci za wielkich świadków wiary, którzy są dziś moimi przewodnikami. Dziękuję za św. Franciszka i Dominika. Za św. Andrzeja Bobolę, Faustynę i Jana Pawła II. Za św. Brata Alberta i Maksymiliana. I za o. Pio…

Sobota

Ap 11,19a; 12,1.3–6a.10ab;
1 Kor 15,20–26; Łk 1,39–56

UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP

Słowo Boże: Potem ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona
w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu. Triumfująca Niewiasta. Uboga mieszkanka Nazaretu, podejrzewana przez zaślubionego mężczyznę o niewierność, zmuszona do rodzenia Dziecka w bydlęcej stajni, skazana na poniewierkę w obcym kraju. Ale równolegle obok tego pasma udręk płynie przez Jej serce żarliwa modlitwa, radykalne zaufanie Stwórcy, niezachwiana wiara. I to jest sekret wielkości Wniebowziętej. Boże, Ty wywyższyłeś Maryję, bo była bogata Twą łaską, bo nic nie zmarnowała z tego, co Jej dałeś. Wywyższyłeś Maryję, by pokazać nam drogę wiary i cel naszego życia. Bądź uwielbiony, miłosierny Panie.

Comments are closed.