Słowa Życia

NIEDZIELA: 1 Krl 17,10–16; Hbr 9,24–28; Mk 12,38–44

WDOWI GROSZ

Jezus nauczając mówił do zgromadzonych: Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok. Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: Zaprawdę powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie.

ROZWAŻANIE

Ostrzeżenie przed ludźmi opanowanymi przez pychę i przykład ubogiej kobiety, która wrzuca ostatnie grosze do skarbony jako dar na świątynię, dla Boga – co wspólnego mają te dwie sytuacje? Na pierwszy rzut oka nie ma między nimi istotnego związku. A jednak nie bez przyczyny pouczenia te występują jedno po drugim. Otóż ludzie zniewoleni pychą opanowali perfekcyjnie umiejętność polegania na sobie. Kobieta składająca ofiarę z tego, co konieczne do życia, ukazuje głęboką pokorę, czyli umiejętność bezgranicznego zaufania Bogu. Ostateczny wynik tego „meczu” może być tylko jeden: polegający na sobie skazani są na klęskę, polegający na Bogu stanęli po stronie Zwycięzcy, do którego należy ostatnie słowo.

rs

Comments are closed.