Pasterskie nauczanie

Rocznica Szpitala Domowego

Ks. Kard. Stanisław Dziwisz

Kraków jest dobrem, o które powinniśmy dbać. To dobro tworzyły i pomnażały kolejne pokolenia mieszkańców Miasta. Byli wśród nich uczeni, pisarze i artyści, twórcy naszej narodowej kultury. Byli wśród nich pasterze, osoby konsekrowane i wierni. Byli wśród nich liczni święci i błogosławieni, zarówno wyniesieni do chwały ołtarzy, jak i niekanonizowani, dla których programem życia była Ewangelia. Byli wśród mieszkańców Krakowa wielcy jałmużnicy, tworzący dzieła miłosierdzia. Byli też i są w Krakowie młodzi ludzie, studenci, zdobywający tu wykształcenie, a także zwykli mieszkańcy Krakowa. (…) Dlatego nie chcemy być obojętni wobec tego wszystkiego, co zaciemnia obraz Krakowa, co go poniża, deformuje, upokarza, co żeruje na ludzkiej słabości. Szpital Domowy jest nam potrzebny, aby leczyć nasze słabości, bolączki i grzechy. Nazwę „Szpital Domowy” podsunął już w XVI wieku Sługa Boży ks. Piotr Skarga, który pisał, że w takim Szpitalu jest miejsce dla ludzi „rozmaitymi nędzami i przygodami utrapionych”. Zdajemy sobie sprawę, jak wielu jest w naszym mieście takich utrapionych ludzi.

Fragment homilii wygłoszonej z okazji rocznicy Szpitala Domowego, Kraków, 18 XI 2015

Comments are closed.