Dzieciństwo i młodość

KALENDARIUM ŻYCIA I DZIAŁALNOŚCI

TERESA BYŁA CÓRKĄ ALONSO SANCHEZA DE CEPEDA I BEATRIZ DE AHUMADA. OJCIEC JEJ BYŁ TOLEDAŃCZYKIEM, A MATKA POCHODZIŁA Z POBLISKIEGO OLMEDO. W ŻYCIU ŚW. TERESY OD JEZUSA – W ŚWIECIE TERESY DE CEPEDA Y AHUMADA – WYRAŹNIE WYODRĘBNIAJĄ SIĘ TRZY WIELKIE OKRESY: DZIECIŃSTWA I MŁODOŚCI (DO 20 ROKU ŻYCIA); ŻYCIA ZAKONNEGO W KLASZTORZE WCIELENIA W AVILI (DO 47 ROKU ŻYCIA); DZIAŁALNOŚCI FUNDACYJNEJ (OSTATNIE 20 LAT ŻYCIA).

DOM RODZ INNY (1515 –1535)

Teresa przyszła na świat w Avili, 22 marca 1515 roku. Już 4 kwietnia została ochrzczona w parafii pw. św. Jana Chrzciciela. Do dziś zachowała się w świątyni chrzcielnica z czasów Świętej. Rodzina była liczna: „było nas trzy siostry i dziewięciu braci” (dwoje dzieci – Maria i Juan pochodziło z pierwszego małżeństwa ojca z Cataliną del Peso – zm. 1507). Teresa była ulubienicą ojca i najmilszą siostrą braci. Z matką dzieliła pobożność i upodobania.

W rodzinnym domu otrzymała staranne, chrześcijańskie wychowanie. Bardzo szybko nauczyła się czytać i pisać. Z ukochanym bratem Rodrigiem wczytywała się w „Żywoty świętych” i wspólnie z nim wyruszyła do „ziemi Maurów”, aby ponieść śmierć męczeńską za wiarę (1522). Z drogi zawrócił ich wuj Franciszek, gdy byli już poza murami miasta. Innym przejawem dziecięcej pobożności było przebywanie w ogrodowej pustelni, rozdawanie jałmużny. Od dzieciństwa z upodobaniem czytała: „gdy nie miałam nowej książki, nic nie sprawiało mi przyjemności” – pisała po latach. Jako 12-letnia dziewczynka z wielką pasją oddawała się lekturze romansów i powieści rycerskich. Mając 16 lat napisała romans rycerski (zaginął).

W grudniu 1528 r. lub w styczniu następnego roku umarła 33-letnia matka Teresy. Osierocona i zrozpaczona, udała się do kaplicy św. Łazarza i przed figurą Maryi Dziewicy od Miłości oddała się Jej pod opiekę i prosiła, aby była dla niej Matką.

Po śmierci matki wiodła dość swobodne życie młodej, ładnej nastolatki. Została obdarowana przez Stwórcę wdziękiem i urokiem osobistym. Będąc świadoma tych darów, chciała się podobać. Namiętnie czytała, pisała, nawiązywała przyjaźnie, znajomości. Jednocześnie szukała i pragnęła prawdy o Bogu i o sobie, gdyż – jak po latach pisała – „Pan dał mi tę łaskę, że już w dzieciństwie odcisnęła się we mnie droga prawdy”.

Została oddana do internatu dla dziewcząt z dobrych domów przy klasztorze ss. Augustianek Santa Maria de Gracia w Avili. Tu obudziło się i powoli dojrzewało jej powołanie zakonne, pod wpływem książek i przemyśleń.

Ciężka choroba zmusiła ją do opuszczenia internatu jesienią 1532 r. i powrotu do rodzinnego domu. Lektura książek, a szczególnie Listów ś w. H ieronima, w powiązaniu z walką wewnętrzną, wpłynęły na jej powołaniową decyzję. Podczas rekonwalescencji spędzała czas u wuja Pedro („rozmawiał najczęściej o Bogu i próżności świata”) i starszej, już zamężnej siostry Marii. W tych latach (1531–33) decyzja o wyborze powołania zakonnego dojrzewała i powoli zaczęła wpływać na wybór tej formy życia – pomimo oporów ojca (pozostała w domu jako ostatnia z rodzeństwa, opiekując się nim). Postanowiła wstąpić do karmelitańskiej wspólnoty w klasztorze Wcielenia, znajdującym się poza murami Avili.

Tłumiąc przywiązanie do ojca i rodzeństwa, w Dzień Zaduszny, 2 listopada 1535 r. „bladym świtem” opuściła dom i udała się do wybranego konwentu w rodzinnym mieście. Została przyjęta do wspólnoty karmelitańskiej w klasztorze Wcielenia, znajdującym się poza miejskimi murami. Bracia, żądni zaszczytów i majętności, udawali się kolejno do Indii Zachodnich, dzisiejszej Ameryki Łacińskiej.

Comments are closed.