Jubileuszowe przesłanie

DLA CIEBIE PANIE, SIĘ NARODZIŁAM

Pod natchnieniem Ducha Świętego. Portret poetki i pisarki z zarysem charakterystycznych murów Avili na drugim planie

Słowa te stały się hasłem jubileuszowym Roku Świętej z Avili. Kochała to miejsce na ziemi, ale jeszcze bardziej tęskniła za niebem. Wspaniale wyrażała tę tęsknotę w poetyckich strofach. Słowa wybrane na hasło Roku Terezjańskiego zaczerpnięte zostały z wiersza, którego pierwsze (i ostatnie) wersety brzmią: „Twoją jestem na zawsze, od Ciebie życie wzięłam, / Powiedz mi więc, o Boże, co chcesz abym czyniła?”.

Perła hiszpańskiej poezji

Cytowany fragment jest częścią wielozwrotkowego utworu poetyckiego. Jako drugi, został zamieszczony w tomiku liczącym 31 wierszy Świętej Karmelu. W Polsce wydany został z okazji Jubileuszu Terezjańskiego po raz pierwszy w oddzielnej edycji (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 2015) oraz w nowym przekładzie, który współistnieje z oryginałem. Pozostawiony przez nią opis doświadczeń mistycznych nosi ślady inspiracji Biblią oraz liryką miłosną czasów Złotego Wieku. Ogarnia całe uniwersum i oddaje jej niepowtarzalny styl. Łączy on w sobie abstrakcyjny sposób myślenia z realistycznym obrazowaniem. Intryguje zarówno historyków literatury hiszpańskiej, jak i teologów oraz filologów. Pierwszych dziewięć utworów nawiązuje do mistycznego zjednoczenia z Bogiem. Autorka pisze, rozmawiając. Naturalność i bezpośredniość sąsiadują tu z pięknem – podobnie jak w prozie – ewangelicznego obrazowania, bogatego w metafory, przenośnie, porównania, często prosto z życia wzięte. Liczne powtórzenia, wzloty myśli ku Bogu, niepostrzeżenie „dosięgają” Boskich tajemnic. Nie bez racji znany pisarz i filozof Miguel de Unamuno zauważył, że „język hiszpański myślał i czuł Pana Boga przez świętą Teresę”.

Religijne wzloty

Swoje myśli św. Teresa formuje jasno i klarownie. „Gruby umysł” – jak sama pisze – nie był przeszkodą w wypowiadaniu słowem najwyższych wzlotów ducha. Bynajmniej nie oznacza to jednak „ułatwień” dla tłumacza, niemal każdej z jej poetyckich strof.

Z Twojej tu jestem przyczyny

Z Twojej tu jestem przyczyny: / Co pragniesz ze mną uczynić? (…) Pragnę Ci dać całą siebie, serce Twym dłoniom poruczę, / ciało me, życie i duszę, każde uczucie, pragnienie, Miły mój, me odkupienie; / więc jako swoją mnie przyjmij. Co pragniesz ze mną uczynić? (…) Daj mi Kalwarię lub Tabor, raj lub pustynię jałową, / daj Hiobem być – poznać słabość, Janem – na piersi Twej głową; bujny w winnicy dać owoc / albo też schnąć – jak zamyślisz. Co pragniesz ze mną uczynić? (Poezja 2, fragm. wg nowego przekładu).

Comments are closed.