Niezwykła kobieta

WIZERUNEK NIEMAL DOSKONAŁY

Była jedyna w swoim rodzaju: charyzmatyczna, emocjonalna, subtelna i zdecydowana. Delikatna, ale o sercu walecznym. Zapatrzona w Boga, wielkoduszna, a równocześnie twardo stąpająca po ziemi. Pełna mądrości i zaradności życiowej, humoru i… piękna

Skarb Kościoła

Została nazwana przez papieży „Matką duchowości”. Ojciec Święty Paweł VI w 1970 r. ogłosił ją pierwszą kobietą Doktorem Kościoła, nadając jej tytuł „Doktora mistycznego”. Jest patronką Hiszpanii, miast Avila i Alba de Tormes, Karmelu, dusz w czyśćcu cierpiących, chorych. Z okazji Jubileuszy 400-lecia jej śmierci św. Jan Paweł II (nazywany Papieżem karmelitańskim) w Liście apostolskim napisał m.in.: „W 1582 odeszła do Oblubieńca, osłabiona wiekiem i chorobą, lecz wciąż pełna żaru i płomiennej miłości do Boga i Kościoła. Przebyła długą drogę opromieniona darem łaski, prawdziwą
drogę doskonałości, na której przez modlitwę otwarła się na służbę miłości, przeniknęła w głąb twierdzy duszy i doświadczyła tej miłości, która im bardziej kogoś łączy z Bogiem, tym bardziej pobudza go do przejęcia się duchem Kościoła i do poświęcenia się Kościołowi”. Jedyny taki portret Teresa miała kiedyś z

Fot. Arch. Sióstr Karmelitanek Bosych na Wesołej w Krakowie

przekorą wyznać: „Za tępą się nie uważam, piękno dla oka już jest, świętą zaś chciałabym być”. Oryginał jedynego jej portretu, powstałego za życia, znajduje się w Sewilli. Jego twórcą jest brat Jan od Nędzy. Został wpisany w logo Roku Terezjańskiego, znalazł się na prospektach, reklamach, obrazkach. Portretowana miała po jego zobaczeniu powiedzieć: „Niech Ci Bóg przebaczy, bracie Janie, że zrobiłeś mnie brzydką i kaprawą”. Kolejna wersja, prawdopodobnie tego samego twórcy, ma dodaną charakterystyczną banderolkę na kształt aureoli wokół głowy, z napisem: „Misericordias Domini in aeternum cantabo”. W lewej, górnej części obrazu gołębica symbolizuje Ducha Świętego, ale i nadprzyrodzone natchnienie pisarki. Jej osoba oraz charyzmatyczne słowo były orężem służącym szerzeniu proroczej misji w Karmelu, w Kościele i w świecie. Typ ikonograficzny „wypracowany” przez karmelitańskiego brata chętnie naśladowano od XVI aż do XVIII w., także poza Hiszpanią. Liczne ryciny popularyzowały pierwotny układ kompozycyjny, nieraz z małymi zmianami: modlitewnie złożone ręce; przepisowy, brunatny habit, czarny welon i biały płaszcz spięty kołeczkiem pod szyją; twarz o wielkich, wyrazistych oczach, uniesionych ku górze.

Comments are closed.