Portret Świętej z Avili

Fot. Arch. oo. Karmelitów Bosych w Krakowie

Teresa szukała Boga z całą determinacją. I Go znalazła. Dzięki kobiecemu geniuszowi, wybitnym walorom umysłu i serca, budzącym podziw zdolnościom, przybliża Go innym – już od pięciu wieków. Odeszła po wieczną nagrodę w roku 1582, jako szczęśliwa Córka Kościoła. W ogrodzie rozkwitło suche drzewko – obraz jej szczęścia.

Teresa po wielkim nawróceniu (w wieku średnim) znalazła miłość swojego życia w Chrystusie. Na prezentowanej ikonie, w geście pokory i posłuszeństwa, w dialogu mistycznym ze Zbawicielem, spod stóp którego spływa poza mury symbolicznej twierdzy źródło wody żywej, rysuje znak ryby – symbol wczesnochrześcijańskiej „gotowości” do cierpienia i nadziei zbawienia. Św. Jan Paweł II nazwał ją „Nową Samarytanką” przy studni Jakubowej.

Słynny wiersz św. Teresy znaleziono zapisany na małej karteczce w brewiarzu:

„Sólo Dios basta” – Bóg sam wystarcza
(Poezje 9)
Nie trwóż się, nie drżyj
Wśród życia dróg.
Tu wszystko mija,
Trwa tylko Bóg.
Cierpliwość przetrwa
Dni ziemskich znój,
Kto Boga posiadł
Ma szczęścia zdrój:
Bóg sam wystarcza.
nowe tłumaczenie:
Lękom i troskom
przystępu nie daj;
Wszystko przechodzi
Bóg się nie zmienia.
Przy wytrwałości
Zaznasz spełnienia,
Kto posiadł Boga,
na nic nie patrzy.
On sam wystarczy.
(tłum. Marta Szafrańska Brandt)

Obok najczęściej cytowanego tłumaczenia przytaczam dla porównania nowe tłumaczenie jubileuszowe, wydane w zbiorze Poezje. Poesias (Kraków 2015) z oryginału hiszpańskiego. Oba warto skonfrontować z jeszcze starszym przekładem. Cytuje go Jarosław Iwaszkiewicz w opowiadaniu Sérénité. Początkowe wersy brzmią: „Niech cię nic nie miesza, / niech cię nic nie trwoży, Wszystko mija, / Bóg się nie zmienia…”.

Comments are closed.