WŁADZA W EWANGELII (26)

WŁADZA KORZYSTA Z USŁUG ZDRAJCY

Ks. Edward Staniek

W Ewangelię wpisana jest zdrada Judasza. Teksty o nim pozwalają odkryć sposób myślenia zdrajcy, rolę, jaką w zdradach odgrywają pieniądze oraz metody, jakimi posługuje się tak władza, jak i zdrajca. Św. Mateusz pisze: Wtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam”. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać (Mt 26,14–16). Judasz nie był wtyczką, czyli władze religijne świątyni nie miały na niego wpływu. Był poprawnym Żydem. Kiedy jednak zobaczył listy gończe w poszukiwaniu Jezusa, bo takie zostały wysłane przez arcykapłanów, zdecydował się podejść do nich i za pieniądze wskazać Jezusa i miejsce, na którym można do niego podejść. Jakie były jego intencje, tego nie wiemy. Św. Jan Ewangelista sygnalizuje, że motywem były pieniądze, bo zdrajca był złodziejem. Wypowiedź Judasza po pojmaniu Jezusa świadczy, że był przekonany o Jego niewinności. Tak pisze św. Mateusz: Judasz, który Go wydał, widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym i rzekł: „Zgrzeszyłem wydając krew niewinną”. Lecz oni odparli: „Co nas to obchodzi? To twoja sprawa”. Rzuciwszy srebrniki w stronę przybytku, oddalił się. A potem poszedł i powiesił się. Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i rzekli: Nie wolno kłaść ich do skarbca świątynnego, bo są zapłatą za krew”. Po odbyciu narady kupili za nie Pole Garncarza, na grzebanie cudzoziemców (Mt 27,1–7). Judasz był świadom sprawiedliwości Jezusa i jeśli to zrobił, to świadczy, że miał jakiś inny motyw. Na pieniądzach mu tak bardzo nie zależało, bo je porzucił. Być może, też wierzył, że Jezus nie pozwoli się aresztować, a może nawet myślał, że ujawni wtedy władzę Mesjasza, czyli wybawi Izraela spod władzy Rzymian. To tylko pytania, na które nie mamy odpowiedzi. Śledząc jednak ewangeliczne teksty o władzy, wydarzenie trzeba uważnie odczytać. Zachowanie arcykapłanów, po przejęciu pieniędzy, świadczy, że zachowują prawo. Pieniądze zebrano w Wielki Piątek. Kiedy decydowano o ich losie, tego nie wiemy. Wiedzieli, że są zapłatą za krew i dlatego nie są czyste. Przeznaczyli je na zakup pola pod cmentarz, ale nie dla Żydów, tylko dla cudzoziemców, a taki cmentarz dla nich nigdy nie był czysty. Wydarzenie odsłania kulisy współpracy władzy z donosicielami i zdrajcami. To ważny wątek historii. Donosiciele byli, są i będą; podobnie zdrajcy byli, są i będą. Uczeń Jezusa, gdy uczestniczy w życiu społecznym i politycznym, musi się z nimi liczyć. Trzeba też wiedzieć, że donosiciel i zdrajca może być nawet w tak dobrym gronie jak Dwunastu. Żaden z Dwunastu nie rozpoznał w nim donosiciela, dopiero w Getsemani zobaczyli, na co go było stać. Trudno na ziemi znaleźć nawet niewielkie środowisko, w którym nie byłoby zdrajcy.

Jezus wybrał Judasza na Apostoła, mimo że dobrze wiedział, co on uczyni. Chciał przez to przekreślić raz na zawsze jakiekolwiek idealizowanie władz w Kościele. Zawsze trzeba się liczyć z tym, że nawet wśród duchownych Judasze byli, są i będą.

Comments are closed.