SŁOWA KAPŁANA

NOWE ŻYCIE W CHRYSTUSIE (13)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

W Wielkim Poście, w Roku Miłosierdzia, ze szczególną uwagą czytamy i rozważamy przypowieść Pana Jezusa o synu marnotrawnym (Łk 15,1–3;11–32). Jest to przede wszystkim przypowieść o miłosiernym ojcu, w którym odkrywamy miłującego, przebaczającego Ojca niebieskiego. W synu, który otrzymał od ojca część majątku, jaka na niego przypadła, rozpoznajemy siebie. Otrzymaliśmy od Boga życie, dary naturalne, zdrowie, zdolności, warunki do rozwoju oraz dary nadprzyrodzone, łaskę Chrztu i Eucharystii, słowo Boże, Boże dziecięctwo – łaskę uświęcającą, przebaczenie grzechów, dobre natchnienia, powołanie. Grzech jest marnowaniem Bożych darów. Przez grzech zadajemy ból kochającemu Ojcu w niebie. Gdy syn zaznał biedy i upokorzenia, postanowił: „Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze zgrzeszyłem…” (Łk 15,18). Wrócił do ojca, wyznał swój grzech. Ojciec „wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go” (Łk 15,20). Dał synowi pierścień, sandały i polecił, by urządzono ucztę. Rozpoznajemy siebie także w postawie drugiego syna, który „rozgniewał się i nie chciał wejść” (Łk 15,28). Nie mógł zrozumieć, że ojciec jest miłosierny, przebacza i przyjmuje syna, który się nawrócił. Ojciec tłumaczył: „trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął a odnalazł się” (Łk 15,32). Naszym powołaniem jest nie tylko wdzięczne otwarcie na miłosierdzie Ojca, ale sami, szczególnie wobec ludzi słabych, pogubionych, zniechęconych, bądźmy obrazem Ojca niebieskiego, który potępia grzech, ale nie potępia człowieka, lecz go ratuje. Niekiedy możemy ofiarować tylko modlitwę, cierpienie, czyn pokutny, jako pokorną prośbę o nawrócenie bliźniego. Św. Paweł pisze, że „w Chrystusie Bóg pojednał ze sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów” (2 Kor 5,19). Apostoł poucza nas, że Bóg „zlecił nam posługę jednania” (2 Kor 5,18), „nam przekazując słowo jednania (2 Kor 5,19); „w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień” (2 Kor 5,20).Te słowa Apostoła odnoszą się nie tylko do kapłanów, ale do wszystkich uczniów Chrystusa. „Ze wzrokiem utkwionym w Chrystusie i Jego obliczu miłosiernym możemy zagłębić się w miłość Trójcy Przenajświętszej” (Ojciec Święty Franciszek, Bulla Misericordiae vultus, p. 8).

Propozycja refleksji

Co znaczy, szczególnie w rodzinie, pełnić „posługę jednania” i przekazywać „słowo jednania”?

Comments are closed.