SŁOWA ŻYCIA

 NIEDZIELA:

Dz 14,21–27; Ap 21,1–5a; J 13,31–33a.34–35

PRZYKAZANIE NOWE

Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: Syn Człowieczy został teraz uwielbiony, a w Nim został Bóg uwielbiony. Jeżeli Bóg został w Nim uwielbiony, to Bóg uwielbi Go także w sobie samym, i zaraz Go uwielbi. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię, dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.

ROZWAŻANIE

Na drodze wielkanocnej radości powraca zaproszenie do Wieczernika. I nie jest to żadne przeoczenie czy nieporozumienie. Po prostu radość wielkanocna płynie już z Wieczernika. Choć Wieczernik był miejscem zdrady i zapowiadał mękę, to przecież tu właśnie, w Wieczerniku, Pan z największą czułością pozostawił nam przykazanie miłości i potraktował je jako swój testament. Tu ustanowił Eucharystię i w tym znaku trwa pośród nas. Eucharystia i przykazanie miłości są jak dwa skrzydła, na których wznosimy się do Ojca.

(rs)

Comments are closed.