PASTERSKIE NAUCZANIE

O MISJI DUSZPASTERSKIEJ

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Sam Pan Bóg w pierwszym rzędzie troszczy się o swych wyznawców, a nie człowiek. Jednak Bóg zaprasza do współpracy kruchego człowieka, który staje się pasterzem. Mając zaś władzę od Boga, pasterze są powołani do służby, czego przykładem jest następca św. Piotra. Po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus przekazał swoje zadanie Piotrowi, czyniąc go przewodnikiem Kościoła. Brak jedności z Piotrem to brak jedności z Kościołem. Każdy biskup stara się budować pomost między Bogiem a ludźmi, podobnie i kapłani. W relacji duszpasterskiej zaś ważne jest poznanie warunków życia wiernych, zainteresowanie się ich zdrowiem, pracą, kłopotami i radościami, jak również tym, co im zagraża. Warunkiem pokojowego wypełniania przez kapłana jego misji duszpasterskiej jest miłość, jaką darzą go wierni. To właśnie ma na uwadze Chrystus, kiedy podkreśla, że nie tylko On zna swoje owce, ale i „one Go znają”. Wierni winni znać swego duszpasterza, winni uczestniczyć w jego pasterskich troskach i radościach. Ta paralelna troska jednych o drugich umożliwia realizację przykazania „wzajemnej miłości”.

Fragment homilii wygłoszonej w katedrze poznańskiej, 17 IV 2016 r.

Comments are closed.