PASTERSKIE NAUCZANIE

DOSTRZEC POTRZEBUJĄCEGO

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

Konieczność odczuwania wspólnoty z potrzebującymi, jako zadania nałożonego na uczniów, odgrywała w Kościele dużą rolę od samych jego początków. „Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby” (Dz 2,44–45). Ta radykalna forma wspólnoty materialnej nie mogła zostać utrzymana na stałe, gdy Kościół zaczął się rozrastać, niemniej jednak pozostało w nim przekonanie, że „we wspólnocie wierzących nie może być takiej formy ubóstwa, by komuś odmówiono dóbr koniecznych do godnego życia” (Deus caritas est, 20). Tak więc – aby dzisiaj odpowiedzieć skutecznie na potrzeby ubogich w Polsce – nie wystarczy dążyć do promowania rozwoju ekonomicznego i gospodarczego, do usprawnienia systemu świadczeń społecznych. Takie działania są obowiązkiem każdego rządu i systemu administracyjnego. Pierwszym krokiem na polu pomocy ubogim, a zarazem przezwyciężania nierówności społecznych, jest dostrzeżenie człowieka potrzebującego i aktywne wyjście w jego kierunku, tak, by społeczeństwo stawało się coraz bardziej ludzką wspólnotą.

Fragment homilii wygłoszonej podczas pielgrzymki Caritas Polska w ramach jubileuszu 1050. rocznicy Chrztu Polski, Poznań, 17 VI 2016 r.

Comments are closed.