TYDZIEŃ LITURGICZNY

DWUDZIESTY DZIEWIĄTY TYDZIEŃ 17–22 X 2016

PONIEDZIAŁEK:

Ef 2,1–10; Łk 12,13–21

Słowo Boże: A Bóg będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia – łaską bowiem jesteście zbawieni – razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich… Bóg przywrócił do życia swego Syna. Razem z Synem przywrócił do życia człowieka – przywraca do życia każdego, kto jednoczy się z Synem, wchodzi na drogę, którą Syn ukazał, kto przyjmuje łaskę przez Syna darowaną. W krótkim pouczeniu Paweł aż dwukrotnie podkreśla, że łaską jesteśmy zbawieni, że łaska przychodzi przez wiarę, że zbawienie jest darem, a nie zasługą sprawiedliwego. Wolelibyśmy, żeby decydowały o tym nasze dokonania. Ale rzeczywistość jest jasna: zbawienie jest darem. Przyjmując ten dar stajemy się nowym stworzeniem.

WTOREK

2 Tm 4,9–17a; Łk 10,1–9

Święto św. Łukasza Ewangelisty

Słowo Boże: Weź Marka i przyprowadź ze sobą; jest mi bowiem przydatny do posługiwania. W pierwszej mojej obronie nikt nie stanął przy mnie, ale mię wszyscy opuścili… Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mnie… Bywają takie etapy naszego życia, że możemy przechodzić je bez oglądania się na innych, bo sami radzimy sobie wystarczająco dobrze. Ale wystarczy jedna słabsza chwila, by odczuć cały ciężar utrapienia – i wówczas nie sposób postawić następnego kroku bez pomocy kogoś z zewnątrz. Ta niezdolność pójścia dalej może być bardzo trudna. Ale wówczas przyznajmy się wobec siebie, że potrzebujemy pomocy. Umiejmy również wyznać to wobec innych. Proste słowo „potrzebuję cię” głęboko otwiera ludzkie serca.

ŚRODA

Ef 3,2–12; Łk 12,39–48

Słowo Boże: Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy. Jak Paweł przeżywa swą drogę wiary i apostolstwa? Przede wszystkim te dwie drogi są w jego życiu jednością. Skoro uwierzył, nie mógł nie mówić o Jezusie innym. Wierząc „musiał” stać się Apostołem. Wyraźnie ma świadomość, że jest najmniejszym z Apostołów, ale to nie przeszkadza mu, by z całą pewnością mówić o łasce otrzymanej od Pana i o zadaniu, jakie z tym jest związane. Z jednej strony głęboka skromność, z drugiej pewność otrzymanego posłannictwa. Tylko taka postawa pozwala być sługą Jezusa, a nie samego siebie.

CZWARTEK

Syr 3,30–4,10; Jk 2,14–17; Łk 6,27–38

Uroczystość św. Jana Kantego

Słowo Boże: Woda gasi płonący ogień, a jałmużna gładzi grzechy. Kto dobrodziejstwami za dobrodziejstwa odpłaca, pamięta o przyszłości; a w chwili potknięcia znajdzie podporę. Synu, nie odmawiaj biedakowi rzeczy niezbędnych do życia… Gdy myślimy o odpuszczeniu grzechów, spontanicznie przychodzi nam na myśl sakrament pokuty. I słusznie, bo jest to podstawowa droga, by Pan przebaczył nam grzechy. Choć trzeba uważać, by sakrament ten nie został oderwany od reszty naszego życia. Jest skuteczny, gdy przemienia nasze myślenie, gdy inspiruje nasze czyny. Warto też pamiętać, że istnieją inne sposoby, by uzyskać przebaczenie – o tym mówi Syrach. Wskazuje na wyjątkową wartość jałmużny, miłosierdzia. Św. Jan Kanty taką też wybrał drogę.

PIĄTEK

Ef 4,1–6; Łk 12,54–59

Słowo Boże: Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich… Przez Chrzest otrzymaliśmy Ducha Bożego – to Duch jedności. Duch Boży pragnie, byśmy zachowali jedność, bo tylko wtedy może się w pełni ujawnić pośród nas. Nie brak nigdy sił odśrodkowych, które rodzą podziały, budują bariery i skutecznie utrudniają spotkanie, nie mówiąc o wzajemnym zrozumieniu. Dlatego z takim naciskiem Apostoł wzywa do jedności, pokazując, że jedność jest dziedzictwem otrzymanym przez każdego, kto uwierzył. Jest łaską. Jest też zadaniem, które trzeba realizować każdego dnia.

SOBOTA

Ef 4,7–16; Łk 13,1–9

Słowo Boże: On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary… Gdy działa Duch Boży w ludzkim sercu, pojawia się współpraca. Z różnych działań różnych osób powstaje harmonijna całość. Taki jest zamysł Pana, który cierpliwie prowadzi, udziela swych darów, by budować Kościół. Niekoniecznie jest to widoczne już dziś. To budowanie ujawni się kiedyś jako ostateczna wspólnota zbawionych. Póki co, spostrzegamy też działanie złego ducha, który zaraża nas duchem zazdrości, oszczerstw, nienawiści, rywalizacji, zemsty. Trzeba być czujnym, by nasze serce nie uległo tej zarazie.

Comments are closed.