PASTERSKIE NAUCZANIE

ROK MIŁOSIERDZIA

KS. ABP STANISŁAW GĄDECKI

W Roku Jubileuszu prosiliśmy Boga o miłosierdzie dla wszystkich ludzi, wobec wielorakiego zła, jakie ciąży nad ludzkością i jakie jej zagraża. (…) W tym czasie byliśmy wezwani do „otwarcia serc na tych wszystkich, którzy żyją na najbardziej beznadziejnych peryferiach egzystencjalnych, które tak często świat stwarza w sposób dramatyczny”. Wezwani do opatrywania ran duchowych oliwą pocieszenia, do leczenia ich solidarnością. Do otwarcia oczu po to, by dostrzec biedę świata; rany tak wielu braci i sióstr pozbawionych godności. Do przełamywania barier obojętności. Mieliśmy przemyśleć uczynki miłosierdzia względem ciała i względem ducha. Miało to być sposobem na obudzenie naszego sumienia, często uśpionego w obliczu dramatu ubóstwa. Sposobem na odkrycie na nowo uczynków miłosierdzia względem ciała (…) i względem ducha (…). Większość uczynków miłosierdzia względem ciała wymienił Chrystus Pan opisując Sąd Ostateczny. (…) W sakramencie pojednania Bóg przebacza grzechy, lecz negatywny ślad, jaki grzechy zostawiły w naszym postępowaniu i w naszych myślach, pozostaje.

Fragment homilii wygłoszonej na zakończenie Roku Miłosierdzia, Poznań, 13 XI 2016 r.

Comments are closed.