PASTERSKIE NAUCZANIE

ROK ŚWIĘTEGO BRATA ALBERTA

KS. KARD. STANISŁAW DZIWISZ

Przed żłóbkiem ogarnia człowieka zdumienie. Co za kontrast, nie mający wiele wspólnego z ludzkim sposobem pojmowania rzeczywistości! Widzimy bezbronne Dziecię, potrzebujące – jak każde dziecko – ludzkiej pomocy, które przyszło na świat w krańcowym ubóstwie. (…) Słowa proroka Izajasza, który dostrzegał Boga nawet w najtrudniejszych doświadczeniach człowieka i narodu, nadal docierają do kolejnych ruin naszego świata, w których nieustannie toczy się walka dobra ze złem, walka o zwycięstwo Boga i Jego królowanie. Czyż nie jest nadal przejmująco aktualny ten obraz zrujnowanego świata z jego niesprawiedliwością, z jego zbrojnymi konfliktami i ślepą przemocą? Brat Albert, niczym ewangeliczny Samarytanin, dostrzegał wokół siebie takie ruiny człowieczeństwa oraz podejmował działania spieszenia z pomocą dla najbardziej potrzebujących. Wielkość charyzmatu Brata Alberta zaowocowała tym, że zainspirował nim innych, równie hojnych jak on. Siostry Albertynki i Bracia Albertyni rozpalają kolejne płomienie miłosiernej miłości, rekonstruują ruiny, niosą pociechę pozbawionym ciepła rodzinnego i należnego im miejsca w społeczeństwie, budzą nadzieję tam, gdzie jej nie ma.

Fragment homilii wygłoszonej w czasie Mszy św. w Katedrze na Wawelu w Uroczystość Bożego Narodzenia, która była połączona z rozpoczęciem Roku św. Brata Alberta, 25 XII 2016 r.

Comments are closed.