Z NAUCZANIA OJCA ŚWIĘTEGO

NAWRÓCENIE JEST PRZEMIANĄ SPOSOBU MYŚLENIA

Fragmenty katechezy Ojca Świętego Franciszka, wygłoszonej przed modlitwą Anioł Pański na placu św. Piotra w Watykanie, 22 stycznia br.

Drodzy bracia i siostry!
Dzisiejsza Ewangelia (Mt 4,12–23) mówi o początku przepowiadania Jezusa w Galilei. Opuszcza On Nazaret – miasteczko w górach – i osiada w Kafarnaum, będącym ważnym ośrodkiem nad brzegiem jeziora, zamieszkanym głównie przez pogan, stanowiącym punkt skrzyżowania między Morzem Śródziemnym a wnętrzem Mezopotamii. Decyzja ta wskazuje, że adresatami Jego przepowiadania są nie tylko jego rodacy, ale także osoby docierające do kosmopolitycznej „Galilei pogan”. (…) Od Galilei z pewnością nie oczekiwano wielkich rzeczy dla historii zbawienia. Jednak to właśnie stamtąd rozprzestrzenia się to „światło”, o którym zastanawialiśmy się w poprzednie niedziele: światło Chrystusa. Rozprzestrzenia się ono właśnie z Galilei. Przesłanie Jezusa powiela to, które głosił Jan Chrzciciel, głosząc „królestwo niebieskie”. Królestwo to nie pociąga za sobą utworzenia nowej władzy politycznej, ale wypełnienie przymierza między Bogiem a Jego ludem, które rozpocznie okres pokoju i sprawiedliwości. Aby zawrzeć ten pakt przymierza z Bogiem, każdy jest wezwany do nawrócenia się, przekształcając swój sposób myślenia i życia. To ważne – nawrócenie jest nie tylko przemianą stylu życia, ale także sposobu myślenia. To przemiana myślenia. Nie chodzi o zmianę ubrań, ale nawyków! Jezusa od Jana Chrzciciela odróżnia styl i metoda. Jezus postanawia być prorokiem podróżującym. Nie stoi w oczekiwaniu na ludzi, ale wyrusza na spotkania z nimi. Jest nieustannie w drodze. Jego pierwsze wyjścia misyjne mają miejsce nad brzegiem Jeziora Galilejskiego, w kontakcie z tłumem, a zwłaszcza rybakami. Tam Jezus nie tylko głosi nadejście królestwa Bożego, ale poszukuje towarzyszy, których będzie mógł włączyć w swoją misję zbawienia. W tym miejscu spotyka dwie pary braci: Szymona i Andrzeja oraz Jakuba i Jana. Powołuje ich mówiąc: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4,19). Powołanie dociera do nich w pełnej codziennej aktywności: Pan objawia się nam nie w sposób niezwykły i sensacyjny, ale w powszechności naszego codziennego życia. To w nim musimy znaleźć Pana, i to w nim On się objawia. Pozwala naszemu sercu odczuć swoją miłość, i tam poprzez dialog z Nim w powszedniości naszego życia nasze serce się przemienia. Odpowiedź czterech rybaków jest natychmiastowa i ochocza: „Natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim” (Mt 4,22). Wiemy, że byli uczniami Jana Chrzciciela i że dzięki jego świadectwu już zaczęli wierzyć w Jezusa jako Mesjasza. My, dzisiejsi chrześcijanie, możemy z radością głosić i dawać świadectwo naszej wierze, ponieważ zaistniało to pierwsze głoszenie, ponieważ byli ci ludzie pokorni i odważni, którzy wielkodusznie odpowiedzieli na powołanie Jezusa. Nad brzegami jeziora, w krainie niewyobrażalnej, zrodziła się pierwsza wspólnota uczniów Chrystusa. Niech świadomość tych początków wzbudzi w nas pragnienie zaniesienia słowa, miłości i czułości Jezusa do każdego środowiska, nawet najbardziej niedostępnego i opornego. Niesienia słowa na wszystkie peryferie. Wszystkie przestrzenie ludzkiego życia są terenem, na który należy rzucić ziarno Ewangelii, aby przyniosło owoce zbawienia. Niech Dziewica Maryja pomoże nam swoim macierzyńskim wstawiennictwem odpowiedzieć z radością na wezwanie Jezusa i zaangażować się w służbę królestwa Bożego.

Comments are closed.